Vier maanden om dat ene frame te krijgen: de realiteit van pre-productie bij sportfotografie

Dit is de alledaagse realiteit van ons werk. Mensen zien de uiteindelijke actiefoto en denken aan adrenaline, maar ze hebben er geen idee van hoeveel uren kantoorwerk aan zo'n foto voorafgaan. Een vriend van me die in Agra woont heeft me geholpen om een weg te vinden in de Indiase bureaucratie. Zonder hulp van mensen ter plekke en eindeloze follow-up e-mails, is het bijna onmogelijk om die vergunning te krijgen.

Ondertussen gebruikte ik Instagram om plaatselijke sporters te vinden. Ik kwam in contact met Ayjushka, een getalenteerde vrouwelijke skateboarder uit Jaipur. Door in het eeuwenoude, symmetrische bouwwerk te werken met een moderne skater, kreeg ik precies het contrast waar ik naar op zoek was. Uiteindelijk was alles geregeld en de shoot was gepland voor 14 april om zes uur 's morgens. Maar bij ons werk betekent 'gepland' alleen maar dat je een plan hebt, en dat dit plan waarschijnlijk weer zal veranderen.

Er waren zoveel onbekende factoren. In de eerste plaats was er geen enkele garantie dat de plaatselijke ambtenaar die onze met moeite veroverde vergunning had ook daadwerkelijk zou komen opdagen. Ten tweede had ik alleen nog maar online met Ayjushka gesproken. Zou ze er bij zonsopgang echt zijn?

De avond voor de shoot was ik me meer dan ooit bewust van de realiteit van pre-productie. Ik ontmoette Ayjushka in levende lijve en we bespraken de locatie uitvoerig. We waren ons er zeer van bewust dat haar skatestijl is afgestemd op vlakke terreinen en straten. De steile, onverbiddelijke trappen van het eeuwenoude bouwwerk waren gewoon niet geschikt voor de oorspronkelijke trick die ik voor ogen had. Ik was vier maanden bezig geweest met het plannen van de shoot, en dit was echt het moment waarop de moed me in de schoenen zakte. Je hebt de perfecte locatie, je hebt de dure vergunning en ineens blijkt dat de actie die je gepland had waarschijnlijk helemaal niet mogelijk is.

Maar ze ging er ongelooflijk professioneel mee om en kwam met een pragmatische oplossing: ze zou haar goede vriend Yogesh meenemen, wiens vaardigheden beter aansloten op de extreme structuur van het bouwwerk. We spraken af om elkaar de volgende ochtend om half zes 's te ontmoeten en dan samen naar de plek te rijden.

Toen we bij zonsopgang bij de trappenput aankwamen, stond de ambtenaar met de vergunning tot mijn grote opluchting op ons te wachten. Maar de situatie bleef gespannen. Ik wist nog steeds niet of de plaatselijke beveiliger ons ook echt toegang zou verlenen. Je loopt per slot van rekening een historisch monument binnen met skateboards en dat is nou niet bepaald standaardprotocol. Hij keek naar de vergunning, hij keek naar ons en toen knikte hij gewoon. We hadden toestemming.

We konden aan de slag. Het ochtendlicht werd sterker, maar toen werd de volgende hindernis duidelijk. Yogesh bestudeerde het enorme, steile bouwwerk, schudde toen zijn hoofd en vertelde me dat het onmogelijk was om hier een trick te doen.

Dit is de fase van de shoot waarin je moet veranderen van fotograaf in psycholoog. Je kunt sporters niet dwingen om iets gevaarlijks te doen, maar je kunt ze in de juiste richting sturen. Ik wist dat Yogesh ook een danser was, dus ik vroeg hem of hij een paar breakdance-moves kon doen als warming-up. Dat wilde hij wel, en begon zijn floor moves op de grond te doen op de eeuwenoude stenen. Het was de perfecte ijsbreker. We waren minder gestrest en de sfeer veranderde van gespannen in speels.

Toen hij eenmaal gewend was aan het oppervlak, hebben we de skateboardtrick nog een keer besproken. Het lukte me om hem over te halen om een compacte, beheerste versie ervan te doen. Hij stapte op zijn board, vond de juiste lijn en ging ervoor. Ik stond er echt van te kijken en was heel opgelucht. Het ging perfect.

Na meer dan vier maanden plannen kwam het uiteindelijk neer op een fractie van een seconde, met als resultaat de foto van Yogesh (weergegeven als de eerste foto) waarmee Martin het goud pakte in de categorie Urban & Extreme tijdens de 2026 World Sports Photography Awards (WSPA).

Maar dat was niet het enige succes die ochtend. Ik heb op diezelfde morgen ook een heleboel foto's van Ayjushka gemaakt in de trappenput. Ik had haar gevraagd om een rode jurk te dragen voor een bepaalde set-up die we hadden gepland. Toen ze haar plek innam op de eeuwenoude trappen, zorgde de rode stof van de jurk voor een absoluut perfect en levendig contrast met de stoffige achtergrond. Haar uitstraling op de plek was zo sterk dat een van de foto's van die sessie ook op de WSPA-shortlist kwam te staan.

Mijn primaire camera voor dit project was de Canon EOS R5 Mark II, dezelfde camera die ik dagelijks gebruik. Omdat de situatie en het tijdschema zo'n uitdaging waren, had ik een camera nodig die ik zonder veel piekeren kon gebruiken, zodat ik me helemaal kon richten op de geometrie en de compositie.

Wat objectieven betreft, vertrouwde ik op mijn standaarduitrusting voor als ik op locatie werk: de Canon RF 24-70mm F2.8 L IS USM en de RF 15-35mm F2.8 L IS USM. Ik ben als sportfotograaf veel op pad, dus het is ontzettend belangrijk dat mijn apparatuur compact en relatief licht is. En dat gold vooral in de drukke straten in India of bij het beklimmen van steile en oude monumenten. Maar licht en compact mag niet ten koste gaan van de beeldkwaliteit.

Met deze twee objectieven krijg ik precies de balans die ik nodig heb. De 24-70mm is mijn absolute werkpaard en is ideaal voor strakkere kadrering en voor het vastleggen van sporters tegen de complexe achtergrond. Aan de andere kant kan ik met de 15-35mm met ultragroothoek de enorme omvang en indrukwekkende geometrie van de locatie laten zien, en dat was heel belangrijk voor het maken van de bredere opnamen en om de architectuur het middelpunt van het verhaal te maken.

Om Ayjushka's fantastische skateboardtalent nog beter te laten zien, zijn we de volgende dag opnieuw de stad ingegaan. Daar vonden we een compleet andere plek, die ideaal was voor de skatevaardigheden van Ayjushka, en waar ze echt kon laten zien hoe goed ze is. Het herinnerde ons er bovendien aan dat het er bij preproductie ook om gaat dat je flexibel genoeg kunt zijn om je aan te passen aan de mensen met wie je werkt.

Nauwkeurige planning is cruciaal. Zonder de vergunning, het onderzoek en de coördinatie hadden we helemaal niks gehad. Maar je moet ook veel geluk hebben om je visie te kunnen verwezenlijken, en je moet bereid zijn om je plannen aan te passen als de realiteit dat vereist.