Van digitaal naar analoog: hoe printen een extra dimensie toevoegde aan de eigenzinnige reisfotografie van Katie Edwards

Fotograaf en influencer Katie Edwards geeft reisfotografie een ongewone draai: ze is gespecialiseerd in het vastleggen van de wereld door het raam van treinen. Ze heeft duizenden kilometers door heel Europa en de Verenigde Staten afgelegd, honderdduizenden foto's gemaakt en een deel van haar foto's gedeeld, zowel online op haar sociale accounts als in geprinte vorm op tentoonstellingen.

Onlangs heeft ze echter een compacte Canon-fotoprinter meegenomen op een treinreis, zodat ze ter plekke foto's kon printen en delen. Dankzij de SELPHY Photo Layout-app op haar smartphone kon ze foto's van haar camera overzetten en wireless printen op de draagbare printer, zodat ze een compacte minifotostudio overal mee naartoe kon nemen. Het idee was dat hoewel haar foto's vluchtige momenten vastleggen, de prints deze momenten zouden bewaren en weer terug zouden brengen naar de fysieke wereld, als kleine tastbare fragmenten van een gedeelde ervaring. Het project leidde tot contacten die Katie niet had verwacht. Dit is wat er gebeurde.

Het begon allemaal een paar jaar geleden. Telkens als Katie, een professionele fotograaf, de trein nam naar fotoshoots in het Verenigd Koninkrijk, had ze natuurlijk haar camera bij zich en zo ontstond haar ongebruikelijke passie. 'Na zo'n zes maanden begon ik met speciale treinraamexpedities', vertelt ze. 'Ik begon met een korte reis naar Nederland, omdat ik de tulpen vanuit het raam van de trein wilde fotograferen. Daarna werd het steeds groter.

'Ik begon lange treinreizen door Europa te maken toen mijn huidige man en ik een langeafstandsrelatie hadden. Hij woonde in Duitsland, ik in het Verenigd Koninkrijk. Nu hebben we het uitgebreid naar de rest van Europa en reizen we samen.'

Katie heeft onlangs met Amtrak een reis van 16.000 kilometer door de VS gemaakt, wat leidde tot een tentoonstelling van prints in een galerie in Londen. In april 2026 sponsorde Interrail een tentoonstelling op station Utrecht Centraal met haar treinraamfoto's van Nederland in bloei.

'In eerste instantie ging het mij vooral om een individuele foto en het vastleggen van een onwaarschijnlijk moment', legt Katie uit. 'Soms is het een landschap, maar eigenlijk draait het meer om de onwaarschijnlijke details die je mogelijk vastlegt bij hoge snelheden.'

'Tijdens een recente reis van Belgrado naar Sarajevo heb ik een foto gemaakt van een meisje in het midden van een sprong op een trampoline. Ze hangt letterlijk in de lucht, zwaait en ze staat nog net op de rand van het frame. Ik ben langs honderden tuinen en trampolines gekomen en dit stond op mijn verlanglijstje met dingen waarvan ik wilde dat ze zouden gebeuren. Ik werd er heel blij van. Als het me lukt om iets onwaarschijnlijks door een treinraam vast te leggen, is dat een van die momenten waarop ik de grootste vreugde voel. En het is bijna nog leuker als iets net op de rand van het frame staat, omdat het bijna niet was gelukt.'

Maar dat is nog niet alles. 'Ik ontdekte dat de trein de perfecte dolly is. Als je opnamen maakt in de burstmodus en vervolgens al die ramen samenvoegt, krijg je enorme lineaire panorama's. Dat was niet het plan, maar ik werd er heel enthousiast van.'

Ze vervolgt dat ze daarna beeldreeksen begon samen te voegen, waardoor ze in wezen stop-motionfilms maakte. 'In eerste instantie was dit alleen omdat ik een manier wilde vinden om ze online te delen en ze een beetje meer bereik te geven. Maar ik denk dat het vervolgens bijna net zoveel is gaan draaien om het maken van films als om fotografie.'

Het delen van haar werk had een verrassend resultaat, vertelt Katie. 'Soms kwamen de mensen die ik door het raam had gefotografeerd zichzelf op de foto's tegen en namen ze vervolgens contact met me op. Het was onwerkelijk om deze band te hebben, alleen maar omdat ik ze ooit per ongeluk uit een bewegende trein had gefotografeerd.'

Onbedoeld of niet, Katie zegt dat deze band met mensen nu belangrijk is geworden voor haar. Dit was een van de redenen waarom ze haar tentoonstelling op Utrecht Centraal wilde houden: 'Ik dacht dat het geweldig zou zijn om mensen te ontmoeten die de route hadden afgelegd die ik had gefotografeerd.' Om dit gemeenschapsaspect uit te breiden, heeft ze ook de Rail Mail Club opgezet. Elke maand stuurt ze abonnees een briefkaart van een treinraamfoto, met een brief die het verhaal achter de foto vertelt.

De tastbaarheid van print is cruciaal voor Katie. 'Het internet is geweldig, maar het zit in mijn aard om die fysieke interactie te willen. Zelfs als je iemand niet echt ontmoet, is het een soort fysieke uitwisseling.'

Dat was Katie's bedoeling met dit printproject. Ze was van plan om haar foto's in de trein te printen en de prints achter te laten in de wagon waarin ze waren gemaakt. Op de achterkant van elke print nodigde ze de vinders uit om iets te schrijven over hun eigen reis of gewoon wat ze op dat moment voelden. Op deze manier zouden de prints een uitwisseling worden tussen anonieme reizigers, waarbij de een het voorbijgaande moment in tastbare vorm vastlegt en een ander erop reageert. In plaats van alleen een digitaal beeld waarop iemand online commentaar geeft, verandert de fysieke print op een echte locatie de manier waarop mensen erop reageren.

'Ik houd van dit soort dingen: dingen ter plekke verstoppen en communiceren met mensen', bekent Katie. Ze onthult dat ze een kleine rubberen stempel met een unieke code heeft verborgen op het treinstation van elke hoofdstad die ze heeft bezocht. Haar volgers op sociale media worden uitgenodigd om hun eigen stempelkussen en papier mee te nemen en te stempelen. Als ze tien stempels verzamelen, stuurt ze hen een gratis poster. De speurtocht heeft 'uit alle hoeken' reacties opgeleverd, meldt ze, 'van Ankara tot aan Stockholm'.

Voor dit printproject had Katie vergelijkbare ideeën, dus nam ze een compacte Canon SELPHY CP1500-printer mee in de trein. Deze draagbare fotoprinter is ideaal voor de taak. Hij gebruikt dye-sublimation-printtechnologie, wat betekent dat hij levendige kleurenprints van fotolabkwaliteit produceert zonder aparte inktcartridges, dat de prints meteen na het printen volledig droog zijn en verwerkt kunnen worden, en dat ze water-, kras- en vingerafdrukbestendig zijn.

Het printen was heel eenvoudig. De SELPHY CP1500 biedt een serie connectiviteitsopties, waaronder USB-C voor het aansluiten van computers, camera's en USB-flashstations, en een ingebouwde kaartlezer, zodat je de SD-kaart uit je camera rechtstreeks in de printer kunt plaatsen. Katie heeft ervoor gekozen wireless te printen met de SELPHY Photo Layout-app op haar smartphone.

Met de app kun je je foto's aanpassen voordat je ze print, en tekst, randen en creatieve effecten, zoals stempels, toevoegen. Je kunt ook kiezen uit een serie lay-outsjablonen voor een of meerdere foto's. Katie koos ervoor om haar foto's zonder verbetering te printen op het grootste briefkaartformaat. 'Ik besloot geen effecten, bijschriften of labels toe te voegen', legt ze uit. 'Ik wilde dat het persoonlijker zou zijn en dat mensen handgeschreven antwoorden op de achterkant zouden achterlaten.'

Katie vond één optie in de app wel aantrekkelijk: het toevoegen van een QR-code, zodat kijkers een link kunnen scannen om naar een web- of socialemediapagina te gaan. 'Het zou leuk zijn om een print met een QR-code achter te laten en gewoon te zien wat er gebeurt wanneer iemand die vindt. Dat was eigenlijk mijn eerste idee: ik zou de prints achterlaten en gewoon kijken hoe mensen erop reageren.'

Katie heeft wel wat prints op briefkaartformaat op treinstoelen achtergelaten en mensen hebben handgeschreven antwoorden op de achterkant geschreven. Maar er gebeurde ook iets anders. Katie's bezigheden braken ook al het ijs en zetten aan tot gesprekken met haar medereizigers. 'Het is al vreemd dat je in een trein staat en foto's maakt. Maar als je een printer tevoorschijn haalt in de trein en begint te printen... nou, dan worden mensen nieuwsgierig.'

'Iedereen heeft een andere reden om in de trein te zitten, of het nu gaat om een dagelijkse rit naar het werk of een grote reis, en dit was zeker een aanleiding om een praatje te maken.'

De rode draad in Katie's werk is het leggen van persoonlijke contacten door een gedeelde ervaring. Hoe ze haar treinraamfoto's ook deelt, ze zegt: 'Zo veel mensen schrijven en zeggen: "Dat is de weg die ik vroeger elke dag naar school liep", of "Dat is de boerderij van mijn vader". Het is fantastisch om deze foto's te delen en vervolgens verhalen van anderen te horen over wat het kleine plekje op de afbeelding voor hen betekent.'

Bij dit project kwam er echter een nieuwe dimensie bij. Door haar foto's direct in de trein te printen met de SELPHY CP1500, die zo snel en moeiteloos prints kan maken, voelde het proces 'verrassend direct', merkt ze op. 'Het is fantastisch om het uitzicht vanuit een raam in je hand te kunnen vasthouden terwijl je in de trein zit die door dat landschap snelt.' Haar medereizigers reageerden enthousiast op die directheid.

De prints van de SELPHY CP1500 zijn duurzaam en beschrijfbaar, waardoor het ideale aandenkens zijn, aldus Katie. Maar voor haar 'draait het absoluut meer om de interacties. Het is niet helemaal te vergelijken met het maken van bijvoorbeeld een scrapbook of reisdagboek.

Omdat de prints tastbaar en zo direct zijn, 'is het op de een of andere manier alsof ze de buitenwereld rechtstreeks in de trein halen, wat anders niet mogelijk zou zijn. Het ging dus minder om de prints of om vluchtige momenten buiten de trein draaien, en meer om de connecties daarbinnen. Ik ben blij dat het zich zo heeft ontwikkeld.'


Geschreven door Alex Summersby