NIEUWSARTIKEL

De winnaars van de Parry Scholarship 2020: oog voor het beste jonge talent in de fotojournalistiek

Maak kennis met de winnaars van de Ian Parry Scholarship Awards 2020 en lees waardoor hun werk opviel.
Een foto van een groep Amerikaanse mariniers met witte petten op Times Square, genomen vanaf de achterkant.

Het project van de winnaar van de Sunday Times Award for Achievement, fotograaf Yuki Iwamura, ging over Amerikaanse trots. Dit wordt geïllustreerd met deze opname van leden van het Amerikaanse marinierskorps die zich hebben verzameld op Times Square voor een fotoshoot tijdens de Fleet Week. "Ik kom van het platteland van Japan, waar patriottisme niet zo aanwezig is. Ik vind het boeiend om te zien dat mensen zo enthousiast zijn over hun land," aldus Yuki. "Maar dit zijn niet alle Amerikanen. Er is een grote verdeeldheid.” Gefotografeerd met een Canon EOS 5D Mark IV en een Canon EF 35mm f/1.4L USM-objectief (opgevolgd door de Canon EF 35mm f/1.4L II USM), ingesteld op 1/320 sec, f/8 en ISO 100. © Yuki Iwamura

De winnaars van de Ian Parry Scholarship van dit jaar zijn bekendgemaakt: een groep ambitieuze fotojournalisten die hun licht laten schijnen op onbekende verhalen, van de gevolgen van een ouder wordende bevolking voor Japan tot de strijd om het bestaan van arbeidersgezinnen in het Verenigd Koninkrijk.

Dit is de 30e editie van deze prestigieuze award die in het leven werd geroepen ter nagedachtenis van Ian Parry, een fotojournalist die in 1989 op 24-jarige leeftijd op tragische wijze om het leven kwam tijdens een reportage over de Roemeense Revolutie voor The Sunday Times.

De beurs wordt toegekend aan de meest veelbelovende fotojournalisten uit de hele wereld die jonger zijn dan 24 jaar of die voltijds studeren aan een fotografieopleiding. Elke winnaar ontvangt £ 3500,00 voor een zelfgekozen project en mag apparatuur lenen van Canon Europe. Dit jaar werden de winnaars geselecteerd uit meer dan 300 inzendingen uit 40 verschillende landen. Zij ontvangen hun prijs van beschermheer Sir Don McCullin tijdens een virtuele ceremonie die plaatsvindt in november 2020.

De Japanse fotojournalist Yuki Iwamura heeft de Sunday Times Award for Achievement gewonnen; de uit Londen afkomstige Capella Buncher krijgt de Canon Award for Potential; de Duitse documentairefotografe Stefanie Silber ontvangt een Special Award voor haar indrukwekkende werk over het verdriet van doodgeboren baby's. Daniel Harvey Gonzalez en Ingmar Nolting hebben beiden een Highly Commended Award ontvangen, en Subhrajit Sen kreeg een Commended Award. Naast Canon Ambassador Brent Stirton maakten ook andere toonaangevende personen uit alle gelederen van de fotowereld deel uit van het jurypanel.

De 23-jarige Yuki is pas afgestudeerd in documentairevaardigheden en beeldjournalistiek aan het International Center of Photography in New York. In 2015 verhuisde hij vanuit zijn vaderland naar de VS om sociologie te studeren. Zijn met een award bekroonde portfolio bestond uit beelden van zijn nog altijd lopende serie American Pride, die een beeld geeft van patriottisme en extremisme onder het presidentschap van Donald Trump.

"Toen ik opgroeide op het platteland van Japan, zag ik niet veel patriottisme, maar in de Verenigde Staten is het erg aanwezig," vertelt Yuki. "Overal zie je de vlag. Er zijn scholen waar ze elke dag het volkslied zingen. Dat zou in Japan nooit gebeuren. Dat vond ik echt interessant." Voor de serie portretteerde Yuki voorstanders van de Amerikaanse wapenwet en blanke racisten tijdens rally's en evenementen in heel de VS, van Detroit tot Washington DC.

Heb je Canon-apparatuur?

Registreer je apparatuur voor gratis advies van experts, onderhoud van apparatuur, toegang tot inspirerende evenementen en exclusieve aanbiedingen met Canon Professional Services (CPS).

Yuki wil de gewonnen beurs van £ 3500,00 gebruiken voor de ontwikkeling van een totaal ander project. Het verlies van zijn grootvader leidde voor Yuki tot inspiratie: hij wil graag aandacht besteden aan het thema 'ouder worden en overlijden' in zijn geboorteplaats Nagano (Japan), met de hoogste levensverwachting ter wereld. "Ik ben opgegroeid te midden van oudere mensen," vertelt hij. Hij wil graag patiënten, familieleden en personeel fotograferen van het hospice waar zijn grootvader zijn laatste maanden heeft doorgebracht. Dat is het enige hospice in Nagano. Maar hij wil ook breder aandacht besteden aan de invloed van steeds ouder wordende mensen op de stad.

De beurs helpt Yuki aan een ticket voor de terugreis vanuit de VS en biedt hem ook voldoende ruimte om het project de aandacht te geven die het verdient. "De ontwikkeling van dit soort projecten vergt veel tijd, maar ik vind het erg belangrijk om dit soort persoonlijke langetermijnprojecten te doen," vertelt hij. "Voor mij als fotograaf is dit een nieuwe ervaring omdat werken in een dergelijke omgeving totaal anders is dan werken voor opdrachtgevers. Dit gaat niet alleen maar om foto's maken van gebeurtenissen, maar meer om luisteren en wachten, praten met mensen, onderzoeken en alle kanten van het verhaal achterhalen."

Yuki kijkt ernaar uit om de Canon EOS R5 full-frame systeemcamera te mogen lenen. Vooral bij opnamen van donkere scènes, zoals het vastleggen van gevoelige momenten in het hospice, bieden de prestaties bij weinig licht van de camera hem het voordeel om beter te kunnen scherpstellen met minder visuele ruis dan bij de camera's die hij eerder gebruikte.

Een jonge man ligt op een bed in een rommelige slaapkamer. Een projector vult de kamer met veelkleurige lichtjes.

Het is Danny, de jongere broer van Capella Buncher, in zijn kamer in Londen (VK) in het voorjaar van 2020. Hij leidt aan een psychische aandoening. "Voor mij werkte het verhelderend om door de lens naar mijn familie te kijken en die afstand te nemen," vertelt Capella, "maar ook voor hen om te zien waar ze allemaal mee moeten dealen. Het heeft voor ons allemaal een therapeutisch effect gehad." Uit de serie And the Livin' is Easy. Gefotografeerd met een EOS 5D Mark III (opgevolgd door de Canon EOS 5D Mark IV) met een Canon EF 24-70mm f/2.8L II USM-objectief, ingesteld op 1/140 sec, f/2.8 en ISO8000. © Capella Buncher

Het doodskistje van een baby in een graf omringd door takken, bladeren en bloemen.

Fotografe Stefanie Silber kreeg een Special Award voor haar indrukwekkende werk over het verdriet van doodgeboren baby's. Dit is een foto van het graf van baby Janne-Lilli, die overleed toen haar moeder 22 weken zwanger was. Haar familie in Hamburg hield een uitvaart voor haar. Uit de serie Loud Silence. © Stefanie Silber

Vóór 2019 had Capella Buncher nog nooit een carrière in de fotografie overwogen. Na het afronden van haar studie Engelse literatuur aan de Universiteit van Bristol had ze een administratieve baan bij de Britse National Health Service en wist ze nog niet welke kant ze op wilde met haar leven. "Als je uit een arbeidersmilieu komt en academisch bent geschoold, is het ondenkbaar om een creatieve carrière na te streven," vertelt ze. "Je ouders stimuleren je om wat traditionelers gaan te doen. Ik kwam van de universiteit en dacht, 'Wat ga ik nu doen?'"

Via het non-profitprogramma Create Jobs bemachtigde Capella een plaats voor een cursus Visueel verhalen vertellen die werd gegeven door Magnum Photographers. Nadat ze op de universiteit drie jaar lang omringd was geweest door rijkdom, bood fotografie haar de kans om haar arbeidersklasse-identiteit opnieuw te ontdekken, door de lens op haar eigen familie te richten.

"In Groot-Brittannië bestaat zo'n verkeerd beeld van arme mensen, zowel in de entertainmentindustrie als in de media, maar ook gewoon hoe ze over het algemeen in de maatschappij worden bekeken," vertelt ze. "Ik wilde graag de andere kant laten zien, de werkelijkheid."

De Canon Female Photojournalist Grant verandert levens

Zes verschillende documentairefotografes leggen uit waarom de Canon Female Photojournalist Grant een keerpunt was in hun carrière.

Een man zit een fauteuil, met één hand bij zijn mond en in de andere hand een pijp. Op zijn armen zijn tatoeages zichtbaar.

De vader van Capella zit in een stoel en heeft net een trekje van zijn pijp genomen. Capella vertelt: "Vooral in het begin lette mijn familie niet echt op mij en dat was precies wat ik wilde. Maar er zijn momenten geweest dat ik nog een keer moest controleren of ze dit nog steeds goed vonden. Want ook al ben ik niet uit op sensatie, dit laat wel heel veel zien." Gefotografeerd met een Canon EOS 5D Mark III met een Canon EF 24-70mm f/2.8L II USM-objectief, ingesteld op 1/30 sec, f/2.8 en ISO1000. © Capella Buncher

Een man en een vrouw houden het kleine voetje van een doodgeboren baby vast. Op het voetje zit een laagje inkt om een afdruk te maken op een stuk papier.

In een ontroerend, maar bijna abstract beeld maken de ouders van Janne-Lilli een afdruk van het voetje van hun doodgeboren dochter. Hamburg (Duitsland), november 2017. Uit de serie Loud Silence. © Stefanie Silber

Capella heeft nog niet besloten welke camera ze van Canon wil lenen, maar ze kijkt ernaar uit om met een apparaat te werken waarmee ze intieme momenten kan observeren. "In het verleden gebruikte ik een camera die groot was en lawaai maakte. Je hebt dus echt het gevoel dat iemand een apparaat op je richt," vertelt ze. "Ik wil iets dat compact, klein en stil is, zonder sluitergeluiden. Misschien wel de Canon EOS RP."

Als onderdeel van haar prijs krijgt Capella een mentorschap aangeboden van Jon Jones, fotojournalist en directeur Fotografie bij Tortoise Media. Ze waardeert dit net zo zeer als het financiële aspect en ze benadrukt dat ze zoveel kan opsteken van de "inzichten, ondersteuning en wijsheid" van haar mentor. Ze wil graag verder en het project niet beperken tot haar familie. "Mijn eigen familie is niet representatief voor de arbeidersklasse als geheel in Groot-Brittannië. Elk gezin is anders. Ik wil graag een veel diversere en meer geschakeerde presentatie van de werkende klasse en arme mensen uit heel Groot-Brittannië samenstellen, omdat ik inclusiviteit en herkenbaarheid erg belangrijk vind. Ik ben nog volop bezig met het ontwikkelen van mijn ideeën."

Het winnen van deze prijs zou wel eens een echte ommekeer in mijn leven teweeg kunnen brengen, vertelt ze. "Ik heb het idee dat ik altijd een negatieve kijk heb gehad op mijn toekomst. Maar op dit moment heb ik het gevoel dat er misschien wel een leven haalbaar is dat ik echt heerlijk zou vinden, en dat ik dingen kan bereiken die ik ook wil bereiken. Iedereen vertelt je dat je kunt doen wat je maar wilt. Maar dat is moeilijk en niet iedereen heeft dezelfde mogelijkheden."

Geschreven door Rachel Segal Hamilton


Gerelateerde artikelen

  • ARTIKEL

    Start je fotojournalistieke carrière bij Canon

    Leer van de besten in de branche in het Canon Student Programme op het festival voor fotojournalistiek Visa pour l'Image.

  • ARTIKEL

    Hoe je fotoprints voor een expositie voorbereidt

    Ontdek alles wat je moet weten over het printen voor een expositie, van papierkeuze tot profielen en proofing.

  • ARTIKEL

    Mijn eerste betaalde opdracht - en wat deze mij heeft geleerd

    Vier fotografen en een filmmaker vertellen wat ze hebben gedaan om hun eerste betaalde opdracht te krijgen, en adviseren jou hoe jij die ook kunt krijgen.

  • ARTIKEL

    Fotografie is een krachtig instrument voor verandering

    Fotojournalist Muhammed Muheisen heeft tien jaar lang vluchtelingen vastgelegd, waarbij hij wordt gedreven door de overtuiging dat zijn fotografie een verschil kan maken.

  • Meld je aan voor de nieuwsbrief

    Klik hier voor inspirerende verhalen en het laatste nieuws van Canon Europe Pro