ARTIKEL

In gesprek met coregisseur Anastasia Mikova van Woman

Anastasia Mikova, die achterin staat, bij de voorbereidingen voor het filmen van een interview voor Woman in Gare du Nord in Parijs. De opnames moeten consistent zijn en dus wordt overal ter wereld waar interviews worden gefilmd, gewerkt met dezelfde opstelling. Daarbij wordt gebruikgemaakt van een Canon EOS C300 Mark II met Canon EF 70-200mm f/2.8L IS II USM-objectief, op 2,6 meter afstand van de stoel van de persoon die wordt geïnterviewd. © Marco Strullu

Anastasia Mikova is begonnen als verslaggever voor de Franse televisie en heeft 10 jaar geleden voor het eerst gewerkt met Yann Arthus-Bertrand als hoofdredacteur bij zijn televisieprogramma Vu du Ciel (Engelse titel Earth from Above). Daarmee begon een samenwerking die werd voortgezet met haar werk als assistent-regisseur bij de epische documentaire Human van Yann en nu is ze coregisseur bij zijn nieuwste project, Woman.

Hier vertelt Anastasia over haar rol in Woman en over haar visie op de film.

Hoe kwam het dat je betrokken raakte bij de vorige film van Yann Arthus-Bertrand, Human, en hoe heeft die ervaring je gevormd als filmmaker?

"Ik heb na Vu du Ciel enkele jaren met Yann gewerkt, waarna hij doorging met zijn projecten en ik verder ging met mijn eigen werk. Op een dag belde hij me op en zei: ‘Ik begin aan een nieuwe film, iets dat je nog niet eerder hebt gezien, een revolutie in documentaires. Kom met me samenwerken.' Ik dacht in eerste instantie dat een vriend een grap met me uithaalde!"

Canon Professional Services

Heb je Canon-apparatuur?

Registreer je apparatuur voor gratis advies van experts, onderhoud van apparatuur, toegang tot inspirerende evenementen en exclusieve aanbiedingen met Canon Professional Services (CPS).

“We troffen elkaar en ik weet nog dat Yann me een blaadje papier liet zien. Het idee voor de hele film stond erop: “Ik wil het hebben over menselijkheid, wat het vandaag de dag betekent om mens te zijn. Wat delen we? Wat houdt ons apart?” Het had een prachtig einde, met de boodschap: 'Alleen liefde kan de wereld redden.' Zo zijn we begonnen en het heeft bijna vier jaar gekost om Human te maken, wat ongehoord is voor een documentaire.

Human heeft me grondig veranderd, zowel beroepsmatig als privé. Er is de tijd vóór Human en de tijd daarna. Ik ben nu een totaal andere persoon. Human was een unieke ervaring. Mensen die je nog nooit eerder gezien hebt, zijn bereid de meest intieme, persoonlijke dingen met je te delen. Soms zeggen ze dingen die ze nog nooit eerder tegen iemand hadden verteld.

"Ook heeft het project me in landen gebracht waar ik nog nooit geweest was, liet me culturen en tradities zien waar ik zelfs nog nooit van gehoord had. En het heeft me in situaties gebracht die ik vóór deze film nog nooit had meegemaakt. Voordat ik aan Human begon, heb ik jarenlang documentaires gemaakt en elke keer als ik aan een project werkte, zei ik tegen mezelf: ‘Dit is niet je leven, dit is je werk’. Maar als mensen zo volledig open tegen je zijn, kun je dat niet meer doen. Daar verander je door.”

Toen je bezig was met Human, wat deed je beseffen dat er nog een film moest komen, een film over vrouwen?

"Toen we Human aan het filmen waren, viel het ons op dat er een verschil was tussen de interviews men mannen en [die met] vrouwen. We komen bijvoorbeeld naar een stad of dorp om over het project te vertellen en dan stellen de mannen een hoop vragen, maar vrouwen blijven vaak stil zitten luisteren en zien eruit alsof ze een beetje wantrouwig zijn. Maar als ze eenmaal voor de camera zitten, is het alsof ze hun hele leven op dit moment hebben gewacht. Ze hebben deze kans met beide handen aangegrepen om te zeggen: ‘We zijn er en we bestaan.’

Op een dag zei Yann: ‘Weet je, ik denk dat we ons moeten richten op vrouwen.’ En toen hij dat zei, werd het opeens overduidelijk. Als je ziet wat er op dit moment allemaal gebeurt met vrouwen over de hele wereld, al deze geïnspireerde vrouwenbewegingen die het voortouw nemen en hun verhalen delen, verbaast ons dat niet want we dachten vijf jaar geleden al dat dit zou gaan gebeuren.”

On a beach, Anastasia Mikova and a camera operator film a group of women.
Anastasia houdt toezicht op het filmen van omgevingsbeelden op locatie in de republiek Congo. © Marco Strullu

In welk opzicht wordt deze film anders dan Human, afgezien van het feit dat de aandacht op vrouwen is gericht?

"We besloten voor de interviews dezelfde stijl te hanteren, met een close-up van het gezicht. We hebben verschillende dingen geprobeerd en kwamen erachter dat dit de meest efficiënte manier was om naar iemand te luisteren. Human was zo gigantisch dat we het moesten onderverdelen in verschillende onderwerpen - oorlog, familie, geluk - en tussen deze interviews plaatsten we luchtopnames, iets dat Yann al vele jaren doet. Maar voor dit nieuwe project wilden we dieper graven, onderzoeken wat het is om vrouw te zijn.

"Soms wordt dit tot uitdrukking gebracht door drie vrouwen van drie verschillende generaties, soms door twee vrouwen uit verschillende delen van de wereld. Soms is het ook een mozaïek van verschillende vrouwen die over een universeel onderwerp praten. Er zit meer variatie in. Het is ontzettend belangrijk dat we meegenomen worden in het leven van deze vrouwen, dus zijn er momenten waar we meer van hun achtergrond zien. Er zijn momenten waarin vrouwen zingen, omdat er dingen zijn die ze met muziek kunnen uitdragen die ze niet in woorden kunnen vatten.”

Als je eraan denkt dat je nooit genoeg ruimte in de film hebt voor al het prachtige materiaal dat deze interviews oplevert, word je daar dan verdrietig van?

A woman with short, dyed red hair and tattoos wears a lilac top.

Achter de schermen: de postproductie van Woman

Een kijkje in de montagekamer van Woman laat zien hoe het team het hoofd bood aan enkele technische uitdagingen in het postproductieproces om een samenhangend geheel te maken van de interviews.

Die frustratie is er elke dag. In het gunstigste geval komt één van hun antwoorden terecht in de uiteindelijke film [als je iemand interviewt]. Dat was bij Human ook zo en dat was moeilijk. Daar staat tegenover dat als je met Yann werkt, het nooit alleen maar een film is, het is altijd een project. Er is de hoofdfilm die in de bioscoop te zien is en daarnaast is er een reizende tentoonstelling. Er zijn documentaires die we speciaal voor de televisie maken, dingen die we op internet doen en die viraal gaan...

"Dus zelfs als veel van de mensen die we interviewen niet in de film zelf terechtkomen, blijven ze toch op een bepaalde manier bestaan en dat is geruststellend. Voor Woman willen we een stap verder gaan dan wat we bij Human hebben gedaan en een wereldwijd netwerk opzetten van ngo's die zich bezighouden met vrouwenrechten. We willen overal ter wereld conferenties, debatten en voorstellingen organiseren en een plek voor discussie creëren.

“Het gaat ook over het individu: ieder van ons die zichzelf vragen moet stellen. ‘Waar ben ik mee bezig? Wie ben ik en wat kan ik op deze wereld anders doen zodat ik iets kan veranderen?'"

A woman wears a pink and black Mexican wrestling mask.
Er werden honderden interviews gehouden met vrouwen van alle leeftijden en van verschillende culturen uit de hele wereld. © Marco Strullu

Je had het over die heel bijzondere momenten in de interviews. Waar ben je naar op zoek? Hoe kun je jouw journalisten trainen om die momenten naar boven te brengen?

"Voor Human heb ik meer dan 600 interviews gedaan en ik denk dat het er voor Woman bijna 1000 zijn. Ik kan niet zeggen dat er een speciale techniek is. Je brengt je eigen persoonlijkheid mee en de manier waarop je tegen de wereld aankijkt. Ik heb journalisten die twee kinderen hebben, die 45 zijn met heel veel ervaring, en journalisten van 27 die twee jaar geleden begonnen zijn en die ik zelf heb getraind.

"Ik vertel hen allemaal: als je een interview begint, moet je jezelf vertellen dat de vrouw die voor je zit een blanco pagina is. Je weet niet wat er op dat papier geschreven gaat worden. Het hele interview is bedoeld om bij die persoon binnen te komen. Niet in haar gedachten, niet alleen haar werkelijkheid. Maar echt proberen om een beter begrip te krijgen van wie ze is.

"In ons leven zijn geen 10 buitengewone momenten waardoor we gevormd worden. Meestal zijn het er een of twee. Die kunnen verband houden met moederschap, werk, een probleem dat op je weg kwam, de liefde, het kan van alles zijn. Je moet erachter komen wat dat moment was voor die persoon. Alle vragen zijn enkel bedoeld om je daarheen te leiden. Als je het gevoel hebt dat je iets losmaakt, focus daar dan op. Want dat is het verhaal.”

Anastasia Mikova stands with two young women wearing Woman film t-shirts.
Anastasia met haar collega's bij de opnames van Woman in het Gare du Nord in Parijs. © Marco Strullu

Die speciale momenten waar je het over hebt, zijn soms bepaald huiveringwekkend en soms positief en opbeurend. Zoek je bewust naar een balans tussen die twee?

"Toen we eraan begonnen, vond ik het belangrijk om schriftelijk aan te geven dat de film heel goed uitgebalanceerd zou zijn. Er zijn vragen over problemen, discriminatie. Vragen over liefde, geluk, emancipatie. Maar om eerlijk te zijn, zijn de meeste verhalen die we horen erg beklemmend. Het leven van een vrouw is vaak een gevecht.”

"Je ziet vrouwen die directeur zijn, vrouwen in de politiek, vrouwen die een prachtige carrière hebben en merkt dat zij net zoveel te maken hebben met geweld als vrouwen uit een klein dorp die geen opleiding hebben en geen rechten. Maar wat wij proberen te doen is de innerlijke kracht van vrouwen te tonen, te laten zien waartoe ze in staat zijn."

De meeste mensen in het productieteam zijn zelf vrouw. Waarom?

"Alle journalisten die met me samenwerken, zijn vrouw omdat er een hoop intieme vragen zijn. We praten over menstruatie, seksualiteit, onze relatie met ons lichaam. Veel vrouwen zouden niet zo open kunnen zijn tegenover een man. Maar er zijn wel cameravrouwen en cameramannen. In sommige culturen moet de echtgenoot zijn toestemming geven voor het interview en [in die gevallen] kan het helpen om een man in je team te hebben. Het stelt hen gerust als ze kunnen denken: 'Ik kan met hem praten en mijn vrouw kan met deze dame meegaan.' Ik wil niet dat Woman een film wordt die alleen gemaakt wordt door vrouwen en alleen bedoeld is voor vrouwen’. Het doel is om met iedereen te praten en daarom vind ik het geweldig dat deze film wordt gedragen door een man en een vrouw die samenwerken."

A woman wears a purple headscarf decorated with colourful triangles.
Anastasia vond het belangrijk dat haar journalisten ook in landen waar bepaalde onderwerpen taboe zijn, dezelfde vragen stellen als aan vrouwen in andere landen. © Marco Strullu

Stel je altijd dezelfde vragen, zelfs in landen waar bepaalde dingen taboe zijn?

"Altijd. Als we in een land aankomen, is het gebruikelijk dat de vertaler of de lokale contactpersoon iets zegt als ‘Weet je, in ons land spreken we daar niet over’ en dan zeggen wij ‘Natuurlijk’. En tijdens het interview stel je de vraag toch. Daar zijn geen uitzonderingen op. Het is nog nooit gebeurd dat vrouwen niet over taboes wilden praten. Er is zoveel te vertellen; je moet alleen de deur open doen en niet bang zijn."

Je hebt het over lokale contactpersonen. Wat is hun rol bij het binnenkomen in een gesloten gemeenschap?

"Als je naar een gemeenschap gaat waar vrouwen nooit dingen vertellen aan vreemden, moet je dingen voorbereiden. We werken met lokale contactpersonen en het kan soms wel vier maanden duren om een situatie te scheppen waarbij mensen zich op hun gemak voelen. Volgende maand gaan we bijvoorbeeld naar Bangladesh en we willen Rohingya-vrouwen interviewen. Zij moesten hun land verlaten. Velen van hen zijn verkracht. We werken samen met een ngo die dagelijkse hulp verstrekt, zodat zij het project kunnen uitleggen.”

"Het is heel belangrijk dat alle vrouwen die we interviewen zich zeker van zichzelf voelen, dat ze ons vertrouwen zodat ze eerlijk en open kunnen zijn. En het is belangrijk dat ze bereid zijn hun verhaal te delen met miljoenen mensen. Daarom werken we ook met psychiaters die kunnen zeggen of ze de kracht hebben om voor de camera te verschijnen."

De trailer voor Woman stelde de vraag ‘Wat is de rol van vrouwen in de wereld van morgen?’ Wat denk jij, met wat je tot nu toe hebt ervaren bij het maken van de film?

"Ik ben hoopvol gestemd over de toekomst. Deze vrouwen hebben nog nooit in hun leven een kans gehad; stel je voor dat morgen hun kans zich voordoet, wat denk je dat er dan gebeurt? Vrouwen willen niet langer wachten. We dachten: 'Als we wachten, verandert het misschien. Als we het wat beter uitleggen, veranderen mannen misschien. Misschien als dit of dat gebeurt...' Er zijn steeds meer vrouwen die zeggen: 'Ik wil niet wachten om te zien wat er morgen gaat gebeuren. Ik wil deel uitmaken van die verandering en ik wil dat het nu gebeurt.’"

Geschreven door Rachel Segal Hamilton


De uitrusting voor het Woman-project

De onmisbare uitrusting voor het filmen van een internationale documentaire

Two men and a woman look at the back of a Canon video camera with a long lens.

Camera's

Canon EOS C300 Mark II

De EOS C300 Mark II legt prachtig 4K/Full HD-video vast met een ongelofelijk dynamisch bereik van wel 15 stops. De XF-AVC-indeling met 410 megabits per seconde "is de perfecte balans tussen kwaliteit en formaat", zegt Thomas Lavergne, regisseur van post-productie voor Woman.

Canon EOS 5D Mark IV

Deze full-frame DSLR met 30,4 Megapixel legt zelfs bij extreme contrasten ongelofelijke details vast. De 4K-video levert opnamen in ultrahoge resolutie in de DCI-standaard (4096x2160). Dit was de B-camera voor Woman, waarbij Canon Log opnamen leverde die zo dicht mogelijk bij de opnamen van Cinema EOS-camera's lag, met een groot dynamisch bereik.

Objectieven

Canon EF 70-200mm f/2.8L IS II USM

Een krachtige telezoomlens met een duurzaam ontwerp, een 4-stops beeldstabilisator en UD-lenselementen (Ultra-low Dispersion) voor hoog contrast en natuurlijke kleuren. In het opnameprotocol voor Woman werd dit objectief gebruikt in combinatie met de C300 Mark II, op 2,6 meter afstand van de stoel van de persoon die werd geïnterviewd.

Canon EF 200-400mm f/4L IS USM Extender 1.4x

Een professioneel 200-400 mm f/4-objectief met ingebouwde 1,4x-extender die de brandpuntsafstand vergroot tot 280-560 mm. Een 4-stops beeldstabilisator voor haarscherpe beelden en intuïtieve knoppen voor verbeterde handzaamheid. Dit objectief is gebruikt door het Woman-team voor het vastleggen voor sommige van de omgevingsbeelden in de openlucht.

Gerelateerde artikelen

Alles weergeven

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Klik hier voor inspirerende verhalen en het laatste nieuws van Canon Europe Pro

Meld je nu aan