INTERVIEW

"Ze sterven binnen zes tot 24 maanden": Ed Kashi documenteert een dodelijke epidemie

Op 7 januari 2013 komen familie en vrienden samen voor de begrafenis van een arbeider op een suikerrietplantage. Hij bezweek op 36-jarige leeftijd aan CKDu na twaalf jaar te hebben gewerkt op de plantage in Chichigalpa, Nicaragua. Gefotografeerd met een Canon EOS 5D Mark III met een EF 24-105mm f/4L IS USM-objectief; de belichting was 1/250 sec bij f/6.3, ISO 400. © Ed Kashi/VII

In januari 2013 was Ed Kashi in Nicaragua om de begrafenis van een 36-jarige man te fotograferen. Hij was arbeider op een suikerrietplantage en was bezweken aan chronische nierziekte met onbekende oorzaak (CKDu), een ziekte die Kashi dringend onder de aandacht wil brengen in de rest van de wereld. "Het was laat in de namiddag, er blies een zacht briesje door de bomen en ik stond op een prachtig, klein kerkhof in Chichigalpa," herinnert hij zich. "Dit soort situaties zijn moeilijk: ik wilde exact op de plekken gaan staan waar ik de situatie het krachtigst kon weergeven, maar tegelijk wilde ik respect tonen."

"Ik vond een goede positie en hoorde plots uit de achtergrond de stem van een meisje. Ze bleef maar in het Spaans herhalen: 'Waar is mijn vader? Waar is mijn vader?' Het leek wel een engelenstem. Uiteindelijk zag ik haar, in de armen van een tante of een oudere zus," gaat hij verder. "Die momenten doen je beseffen hoe belangrijk je werk is. Ik wil niet dat nog meer tienermeisjes hun vader moeten verliezen aan een ziekte die niet dodelijk hoeft te zijn."

Een op de tien volwassenen heeft een chronische nieraandoening. Meestal wordt deze veroorzaakt door diabetes, een hoge bloeddruk of obesitas. Maar niemand kent de precieze oorzaak van CKDu, een aandoening die de laatste tien jaar al 40.000 levens heeft geëist in het Midden-Oosten, Azië, Zuid-Azië en Centraal-Amerika. De ziekte is in opmars en komt meestal voor bij landbouwarbeiders in warme landen. "Slechte werkomstandigheden spelen een belangrijke rol," legt Kashi uit. "Deze mensen werken zich te pletter in de volle zon en beschikken vaak niet over de drie basiselementen: rust, water en schaduw."

De diagnose CKDu wordt ook te weinig gesteld, meestal omdat patiënten niet naar de dokter willen of kunnen. Wanneer ze het uiteindelijk ontdekken, zijn hun symptomen helaas al zo ernstig dat hun nierziekte al stadium vier of vijf heeft bereikt, waardoor ze aan de dialyse moeten. Meestal sterven ze binnen de zes tot 24 maanden." Voor gezinnen waar de man de enige kostwinner is, kan hun dood niet alleen een emotionele mokerslag zijn, maar ook een financiële ramp.

Jorge Martin Bonilla, 29, who died of CKDu, lies in a coffin in Chichigalpa, Nicaragua.
Jorge Martin Bonilla, 29, werkte vijf jaar op de suikerrietplantages toen hij in 2004 CKDu kreeg. Op 30 april 2014 liet hij het leven in Chichigalpa, Nicaragua. Hij was de jongste van zes broers; drie van hen hebben ook CKDu. Gefotografeerd met een Canon EOS 5D Mark III, objectief onbekend; de belichtingstijd was 1/50 sec met f/5.6, ISO 3200. © Ed Kashi/VII

Kashi hoorde voor het eerst over de ziekte toen een kleine ngo hem de opdracht gaf de epidemie in Chichigalpa te gaan documenteren. Bijna 70% van de mannen in het dorp had deze ziekte of was eraan gestorven. "Als fotojournalist moet je vaak heel wat zoekwerk verrichten om bewijsmateriaal te vinden van het verhaal dat je wilt vertellen," zegt hij. "In dit geval werd ik met bewijs om de oren geslagen, waar ik ook keek, elke dag opnieuw. Toen besliste ik dat dit mijn nieuwe project zou zijn."

Een persoonlijk project is zo intiem en arbeidsintensief dat je erdoor geobsedeerd moet zijn.

CKDu is een probleem dat te weinig onder de aandacht wordt gebracht en waarnaar onderzoek wordt verricht waaraan hij actief kan bijdragen. De situatie heeft alle elementen die Kashi zoekt in een persoonlijk project. De laatste veertig jaar heeft Kashi heel wat nieuwskwesties gedocumenteerd, zoals de gevolgen van de olie-exploratie in de Nigerdelta, de Koerdische strijd voor zelfbeschikking en de houding van protestanten in Noord-Ierland en joodse kolonisten op de Westelijke Jordaanoever. "Je weet nooit waar het volgende persoonlijke project zich zal afspelen. Het is een erg persoonlijke en arbeidsintensieve bezigheid," vertelt hij. "Je moet jezelf eraan kunnen overgeven op een blinde, geobsedeerde, maniakale manier."

Viewed from behind, a cane worker slices through burnt stalks of sugarcane in a field in Chichigalpa, Nicaragua, his bare back spattered with the ash and soot that also covers the ground.
Een plantage-arbeider, bedekt met as en roet nadat het veld de vorige avond werd afgebrand, hakt zich op 1 mei 2014 een weg door de verbrande stengels in Chichigalpa, Nicaragua. Gefotografeerd met een Canon EOS 5D Mark III, objectief onbekend; de belichtingstijd was 1/500 sec met f/8, ISO 100. © Ed Kashi/VII

Als voorstander van een methodische aanpak volgde hij een visuele strategie met meerdere facetten. Deze legt hij uit: "Ik interviewde mensen en maakte daarna een portretfoto. Deze mensen waren ofwel zieke arbeiders, ofwel naasten die een dierbare aan de ziekte hadden verloren."

Kashi werd geboren in 1957 en studeerde fotojournalistiek aan de Syracuse University in zijn thuisstaat, New York. Hij fotografeert al sinds 1977 met Canon. Momenteel gebruikt hij de EOS C100 Mark II voor bewegende beelden en de EOS 5D Mark III voor statische beelden, met een EF 24-105mm f/3.5-5.6 IS STM-objectief. Maar "de techniek is slechts een deel van het werk," benadrukt hij. "Ik moet mijn materiaal doen verdwijnen, mezelf er meester van maken. Als ik bij jou sta, of aan het sterfbed van je moeder, kan ik niet te veel nadenken over de belichting of de focus. Ik ben gewoon aanwezig. Ik heb één camera en één objectief. Zolang er niets stukgaat en ik niets kwijtraak, heb ik niets anders nodig."

Kashi houdt zich al vier jaar bezig met CKDu en financiert dit project door een creatieve combinatie van opdrachten, subsidies, crowdfunding en de verkoop van prints. Tot nu toe heeft hij verslag uitgebracht over Nicaragua, El Salvador, India en Sri Lanka, maar daar stopt het niet. Hierna vertrekt hij naar Peru, waarvoor hij wordt gesubsidieerd door National Geographic.

Two workers, their heads covered by makeshift turbans, in the village of Uchapalli, India, harvesting black whole grain, while a third worker sits in the background wearing a cap and face covering.
De oogst van bruine volkoren granen in het dorp Uchapalli, India, op 16 januari 2016. Gefotografeerd met een Canon EOS 5D Mark III, objectief onbekend; de belichtingstijd was 1/32 sec met f/22, ISO 100. © Ed Kashi/VII

"Ik wilde natuurlijk ook een reportage maken. Dat doe ik het liefst. Dus fotografeerde ik hen terwijl ze werkten, stierven, ziek waren, behandeld werden. Ik legde hun dagelijkse leven vast, een algemeen beeld van de omgeving, landschapsfoto’s, … Ik probeerde echt de visuele taal van fotografie in een documentaire te gieten.

De derde tak is filmen. Dit is soms ook het meest dominante element. Meer dan de helft van wat ik doe, is filmen. In elk van deze gevallen kan ik film gebruiken om niet alleen het verhaal over dit probleem op een andere manier te vertellen, maar ook om een ander publiek te bereiken."

En verschillende soorten publiek bereiken is een belangrijk doel voor Kashi. Heel wat fotografen willen iets in beweging zetten met hun werk, maar dat lukt niet bij iedereen. Volgens Kashi is samenwerking de sleutel. "Ik denk altijd strategisch na over welke partners me kunnen helpen een situatie te bereiken en te doorgronden, en ook over de partners die mijn materiaal kunnen gebruiken om echt voor verandering te zorgen. Want ik ben geen activist. Ik mag dan wel die mentaliteit in mijn hart en ziel dragen, ik mag het dan wel willen, maar dat is niet wat ik doe. Ik vertel verhalen."

A middle-aged woman receives dialysis via a dialysis machine at the Narayana Medical College in Nellore, India. Her right hand, extended from under her blanket, is being held by a man not visible in shot.
Een vrouw ligt aan de dialyse in het Narayana Medical College in Nellore, India, op 13 januari 2016. Gefotografeerd met een Canon EOS 5D Mark III, objectief onbekend; de belichtingstijd was 1/80 sec met f/5.0, ISO 2000. © Ed Kashi/VII

Ik mag dan wel de mentaliteit van een activist in me hebben, maar dat is niet wat ik doe. Ik vertel verhalen.

De kunst van het vertellen is met de jaren veranderd, en Kashi dus ook. Hij vertelt over de 'enorme invloed' van sociale media en video, maar ook van het moeilijkere economische klimaat. "Ik ben in de sector opgegroeid toen er twee steunpilaren waren: heel veel redactionele opdrachten en een zeer goede verkoop van prints. Zo heb ik mijn carrière opgebouwd. Vooral de laatste tien jaar merk ik dat die structuur wordt verstoord. Maar wat ik in die tijd heb geleerd, is dat er nog zoveel andere manieren zijn om mensen bij je werk te betrekken en steun te vinden. Je kunt nog steeds beelden creëren en als je werk goed en betekenisvol is, kun je er iets mee teweegbrengen."

sugarcane cutter Roberto Valdivia, 31, poses for a portrait in Chichigalpa, Nicaragua. Behind him a long, rain-soaked straight road stretches into the distance. A man walks away from the camera carrying a plastic shopping bag, while a woman rides away on a bicycle with a child in her arms and another woman and child sit on the front steps of a house at the side of the road.
Na 16 jaar op de suikerrietplantages lijdt hij aan CKDu. Toch poseert de 31-jarige Roberto Valdivia voor een portret in Chichigalpa, Nicaragua, op 24 april 2014. Gefotografeerd met een Canon EOS 5D Mark III met een EF 24-105mm f/4L IS USM-objectief; de belichtingstijd was 1/60 sec bij f/8, ISO 800. © Ed Kashi/VII

"Kijk," gaat hij verder, "mensen leven voor verhalen. Ik denk niet dat dat ooit zal veranderen. De manier waarop we die verhalen creëren en consumeren, blijft altijd veranderen. Maar één ding staat vast: mensen zullen altijd snakken naar verhalen. Uit die gedachte put ik hoop en troost."


Raadpleeg de productpagina voor meer informatie over de nieuwste EOS 5D-camera, de EOS 5D Mark IV.

Geschreven door Rachel Segal Hamilton


Canon Professional Services

Leden krijgen toegang tot CPS-ondersteuning, zowel lokaal als op grote evenementen, een snelle reparatieservice en mogen gratis materiaal lenen (afhankelijk van het niveau van je lidmaatschap).

Aanmelden

Ontdek meer

Canon Professional Services