DJ laser show

Drew Ressler, fotograaf elektronische dancemuziek en festivals

Portret Drew Ressler

© Caesar Sebastian

Verhalen vanaf de dansvloer.

De meesten van ons die naar een festival gaan, zijn blij als we één goede foto van onze favoriete artiest weten te maken. Drew Ressler, fotograaf elektronische dancemuziek en festivals, maakt honderden, zo niet duizenden foto's waar de meesten van ons alleen maar van kunnen dromen. De carrière van Drew is een gevarieerde mengeling van doorwaakte reizen, backstagepassen en ongelofelijke verhalen: van werken in de videogamebranche tot backstage bij Tommy Lee lopen of Deadmau5 in Hello Kitty-kostuum een ruit kapot zien slaan.

Canon sprak met Drew Ressler, ook bekend als Rukes, over zijn benijdenswaardige werk, de hoogte- en dieptepunten van overal ter wereld festivals fotograferen en waarom een telefoon hebben nog niet betekent dat je goede festivalfoto's kunt maken.

Een makkelijke vraag om mee te beginnen: hoe ben je in de EDM- en festivalfotografie terechtgekomen? Wanneer wist je dat je daar je werk van wilde maken?

Ik ben eind 2004 begonnen. Ik was al sinds eind jaren 90 met muziek bezig, maar in 2004 kreeg ik voor mijn verjaardag mijn eerste camera, de Canon G3-compactcamera. Ik was toen fan van dj BT. Mijn vriend Lainie was zijn manager en nodigde me uit voor zijn volgende optreden in New York. Uiteraard nam ik mijn camera mee om het evenement vast te leggen voor andere fans van BT.

Daarna heb ik nog een paar optredens in New York gezien/'gefotografeerd' en vlak daarna ben ik naar Los Angeles verhuisd. Ik kocht een Canon 20D en was van plan om in mijn vrije tijd foto's van clubs te gaan maken. Ik ben begonnen in Avalon, omdat daar elke week een dj draaide waar ik fan van was!

Ik wist dat ik er mijn werk van wilde maken toen ik het aanbod kreeg om elk weekend te gaan fotograferen in Avalon Hollywood voor ongeveer hetzelfde geld waar ik anders de hele week voor moest werken in mijn deprimerende baan in de videogamebranche. Dus ik nam het risico, zei de videogamebranche vaarwel en ging me 100% op fotografie richten.

Ik weet dat je in de videogamebranche gewerkt hebt en nu ben je professioneel fotograaf. Twee sectoren waar heel veel mensen graag binnen zouden komen. Wat is je geheim?

De videogamebranche was geen onverdeeld succes. Ik ben begonnen als QA-tester, de gangbare manier om in deze sector binnen te komen. Ik had in New York een indrukwekkend cv opgebouwd, maar in Los Angeles bleken de meeste bedrijven helemaal niet geïnteresseerd te zijn in mijn vaardigheden. Ik werkte er zwaar onder mijn niveau en daar werd ik niet gelukkig van.

Fotograferen en een camera leren bedienen om een goede foto te maken daarentegen, was heel erg leuk. In de tijd dat ik begon, hadden maar weinig mensen een DSLR, dus wilden muzikanten en clubs graag een fotograaf met professionele spullen om foto's te maken van hun shows. Het was gewoon het juiste moment vergeleken met nu, nu iedereen een DSLR heeft.

Hoe blijf je gefocust als je een groot deel van de dag (en de nacht) optrekt met feestende muzikanten?

Ik ben redelijk braaf: ik rook niet, drink niet, gebruik geen drugs. Dus ik laat de muzikanten lekker feesten en concentreer me op het maken van mijn foto's. De noodzaak om altijd fantastische foto's van een evenement te maken, dat is waar ik me elke keer op focus. Ik moet minstens één fantastische foto van elk optreden hebben en ik ga door tot ik die heb. Mijn werk gaat altijd voor, dat is waar ik voor ingehuurd word!

Wat zijn je favoriete festivals/evenementen in de wereld?

Er zijn er zo veel, het is altijd moeilijk om te kiezen. Ik houd van Holy Ship omdat het hartstikke leuk is om met een stel vrienden op een cruiseschip rond Miami en de Bahama's te varen. Ultra heeft steeds meer fantastische festivals in allerlei landen, dus ik ben echt blij dat ik steeds de hele wereld over reis om ze te fotograferen, vooral als we in september in Japan zijn (mijn favoriete plek in de wereld). Stereosonic was een tof festival in Australië, dus ik hoop dat iemand het gat van 'een week door Australië toeren' opvult. Ik houd ook van Djakarta Warehouse Project; altijd een geweldige productie en fantastische fans.

Haar van dj waait in wind

© Drew Ressler

Je fotografeert voornamelijk dj's op EDM en festivals, dus de belichting moet een ramp zijn. Hoe kun je er gemakkelijk voor zorgen dat je altijd geweldige foto's maakt op zulke evenementen?

Het helpt enorm als je de beperkingen van je camera en je lenzen kent, en weet wat er gebeurt. Ik houd altijd in de gaten hoe de belichting verandert. En als ze de stroboscopen over het publiek laten flitsen, dan probeer ik dat moment vast te leggen. Je moet de juiste handmatige instellingen kennen. Voor led-schermen heb je vaak een bepaalde sluitertijd nodig om het hele beeld vast te leggen, zonder beweging of zwarte delen op het scherm.

Voor als het echt donker is, heb ik lenzen die ik ook gebruik voor portretfotografie bij weinig licht: de EF 35mm f/1.4L II USM en de EF 85mm f/1.2L II USM.

Tot slot helpt het ook om een camera te hebben die geschikt is voor fotograferen bij weinig licht. Ik vind de EOS-1D X Mark II erg goed en zelfs op de donkerste momenten hoef ik nooit hoger dan 3200 ISO te gaan, als ik mijn opnamen maar op het juiste moment maak en zelf niet beweeg. Nu producties alsmaar groter worden, hoef je nooit lange sluitertijden te gebruiken om shows vast te leggen.

Ga je wel eens naar een festival met een vast lijstje opnamen die je wilt maken? Of zie je gewoon wel hoe het evenement loopt?

Meestal wil ik in ieder geval de basis hebben: symmetrische publieksopnamen van achter de dj af, symmetrische productieshots vanaf de voorkant, opnamen met een telelens van de dj als de booth laag genoeg is, en een portretfoto van opzij vanuit de booth. Als ik die eenmaal heb, hangt het voor de andere opnamen meestal af van de hele opzet van de productie. Soms is er een plek boven aan de voorkant van de zaal waar vandaan ik foto's kan maken, soms vindt het evenement plaats in een stadium waar ik op het bovenste balkon kan komen en soms is er ruimte vrij tussen het voorste led-scherm en de booth van de dj waar ik mij tussen kan wringen om groothoek close-ups te maken van de dj in de booth.

Andere keren hangt het er ook vanaf wat de dj draait en wat hij of zij wil. Staat deze dj vaak op de booth? Doet hij een 'iedereen-de-handen-in-de-lucht'-moment, en wanneer dan?

Zulke dingen hebben tijd nodig om aan te wennen, maar ze maken mijn werk wel gemakkelijker. Maar de grote hoeveelheid informatie is wel verwarrend. Als ik bijvoorbeeld een tijdje met Zedd op tournee ben geweest, vervolgens met een andere dj optrek of een paar maanden festivals doe en dan weer ga touren met Zedd, dan moet ik sommige nummers of vuurwerkmomenten wel weer opnieuw leren.

Voor sommige mensen heb je de beste baan van de wereld. Betaald worden om naar festivals over de hele wereld te reizen en foto's te maken van de beste dj's ter wereld. Maar het moet behoorlijk zwaar zijn om naar zo veel festivals te gaan. Zijn er nadelen waar mensen niet bij stilstaan?

Er zijn een paar nadelen. Doordat ik zo veel reis, heb ik vaak problemen met mijn slaapritme vanwege de jetlags. Tegen de tijd dat ik gewend ben geraakt aan een tijdzone, vertrek ik vaak alweer naar een andere. De planning van dj's is ook vaak moeilijk. Soms vliegen we na een optreden meteen door naar het volgende optreden om er maar op tijd te zijn, dus nachten met maar een paar uur slaap tussen optredens zijn heel gewoon. Ik heb ooit eens in zes weken tijd door acht landen op vier continenten gereisd en toen was ik bij thuiskomt echt kapot. Als ik thuiskom van een grote, internationale tour, dan heb ik vaak tijd nodig om weer in mijn normale ritme te komen.

Op festivals heb ik vaak de meeste stress met de beveiliging. Zelfs als je over al de juiste papieren en polsbandjes beschikt, kunnen onwetende beveiligers nog roet in het eten gooien en je het werk onmogelijk maken. Soms zijn er zelfs beveiligers die me lastigvallen met de 15-minutenregel* terwijl ik duidelijk aan het werk ben voor het festival of de artiest en de regel voor mij niet geldt; en in deze branche telt elke minuut. Elk optreden heeft een beperkte duur, dus terwijl ik bezig ben om problemen met de beveiliging op te lossen, loop ik misschien epische fotomomenten mis.

(*De hoeveelheid tijd die een gewone fotograaf krijgt om een artiest op het podium te fotograferen tijdens een show.)

Je doet dit nu al een tijdje. Wat is de belangrijkste verandering in de fotografie die je hebt gezien sinds je bent begonnen?

De vooruitgang in technologie is enorm. Ik kijk elke vier jaar uit naar de nieuwe generatie EOS-1D X en de voordelen die die biedt, maar ook naar nieuwe lenzen om naar te upgraden (tot de technologie uiteindelijk zo ver gekomen is dat ik twee lenzen kan vervangen door een lens die de functies van beide overneemt). Nieuwere camera's en lenzen met betere mogelijkheden voor fotografie bij weinig licht maken mijn werk elke paar jaar weer gemakkelijker!

Iets anders wat ik jammer vind, zijn de mensen die om de verkeerde redenen of op de verkeerde manier dit werk gaan doen.

Nu DSLR's gemeengoed en voor iedereen bereikbaar zijn geworden, kan iemand gewoon een camera kopen en voor niks gaan fotograferen. Ik ken veel fotografen die zelf al hun vluchten en hotels betalen en net quitte spelen met wat ze betaald krijgen van een festival, alleen voor de naamsbekendheid. Sommigen toeren zelfs gratis met dj's om te kunnen feesten. De dj's en de festivals waar ik voor werk, hechten gelukkig waarde aan de kwaliteit en professionaliteit die ik bied, en huren me geregeld in.

Tegenwoordig lijkt het of iedereen met een telefoon denkt een fotograaf te zijn. Dat moet in clubs nog veel erger zijn, waar iedereen selfies en foto's van de artiesten maakt. Hoe zorg je ervoor dat je foto's zich onderscheiden?

Een van de problemen die me opvallen, is het probleem met hoge ISO. Sommige fotografen schroeven de ISO op tot een krankzinnig ruisniveau en fotograferen dan in automatische modus terwijl dat helemaal niet nodig is, zelfs bij daglicht. Ik heb foto's gezien waarbij er genoeg licht was om te fotograferen met een relatief ruisloze 800 of 1600 ISO, maar dat er zo waanzinnig veel ruis op de foto te zien is dat het lijkt alsof het sneeuwt, zelfs met ruisreductie.

Mijn doel is altijd geweest om foto's te hebben die er op volle grootte net zo goed uitzien als klein. Het is nu een trend om foto's te maken die goed genoeg zijn voor kleine afmetingen voor sociale media, maar als je die op volle grootte bekijkt, zijn ze vaag en onscherp, met veel ruis. Scherpstellen is cruciaal voor foto's van hoge resolutie. Je komt er misschien nog mee weg als het een kleine foto is, maar ik gooi hem weg als hij niet scherp is op de juiste plaats, hoe 'goed' de foto er ook uitziet.

Zwart-witfoto van band die optreedt

© Drew Ressler

Waar werk je nog meer aan op dit moment? Heb je nog iets in het verschiet?

Momenteel doe ik meer en meer fotowerk, en breid ik langzaam uit naar meer persfotografie in plaats van alleen maar fotojournalistieke shots.

Ik heb inmiddels ook een partnerschap http://apparel.rukes.com voor het bedrukken van hoodies, shirts en dekens met mijn foto's. Die verkopen heel goed en elke keer als ik naar een festival ga, zie ik weer meer mensen die ze dragen. Ik heb zelfs op Ultra Europe in Kroatië iemand gezien met een tanktop aan!

Ik krijg het elk jaar drukker, waardoor ik dingen uitstel die ik graag zou willen doen. Ik zou meer met rock- en popmuziek willen doen. Ik heb ook plannen om ooit een fotoboek te maken, maar ik heb geen idee wanneer dat er van komt. Misschien mijn twintigjarig jubileum?

Wat is het beste verhaal bij een foto die je hebt gemaakt?

Er zijn zo veel foto's met een gek verhaal. Een van mijn favoriete foto's is van Stereosonic een paar jaar geleden, waar ik foto's heb gemaakt van Tiësto toen hij daar draaide. Hij draaide zich om en reikte mij als grap zijn hoofdtelefoon aan om op zetten en te doen alsof ik dj was, maar ik bleef foto's maken en dat heeft een iconische foto opgeleverd.

Op een andere staat een gigantische Hello Kitty die door een gebroken ruit slaat. Tijdens een Deadmau5-tournee met Tommy Lee besloot iedereen om complete kostuums van cartoonfiguren aan te trekken en voor elk optreden het publiek in te gaan en een beetje gek te doen terwijl niemand in de gaten had wat er gebeurde. Ik zat backstage foto's te bewerken in een trailer toen Deadmau5 in zijn Hello Kitty-kostuum op het raam tikte om mijn aandacht te trekken. Dat kostuum was behoorlijk stevig, dus dat kloppen werd een superheldenstoot dwars door het raam heen. Daarna heb ik het hem voor de foto nog een keer laten doen.

Andere dingen vind je overal op mijn website. Ik houd alle fotoalbums die ik gemaakt heb online, zodat mensen helemaal terug kunnen gaan tot de tijd van mijn compactcamera in 2004 en de foto's kunnen bekijken die ik toen heb gemaakt. Dat is een andere reden waarom ik uiteindelijk een boek wil maken, want ik heb zo veel verhalen met zo veel foto's!

Je bent autodidact. Welk advies zou je anderen willen geven die net beginnen?

Vooral dat je je eigen stijl van fotograferen moet ontwikkelen. Probeer niet andere fotografen na te doen. Focus op je werk.

En werk niet gratis als je eenmaal hebt bewezen dat je goede foto's kunt maken. Fotograferen is een kunst en je verdient het om voor je werk betaald te krijgen.

Zedd treedt op bij Echostage

© Drew Ressler

Favoriete band/muzikant/dj?

Hybrid, een dj-groep uit Groot-Brittannië. Vrijwel elke song en remix die ze hebben uitgebracht, vind ik goed. Zij zijn een van de redenen dat ik in de dancemuziek beland ben, en hebben me gepusht om door te gaan met mijn fotografie (toen ik net begon, zei Mike Truman dat ik oog voor fotografie had).

De meeste mensen gaan naar nachtclubs en festivals om te feesten en te ontspannen, maar voor jou is dat werk. Wat doe jij om te ontspannen?

Tv en films kijken, videogames spelen, een boek lezen of de deur uitgaan voor een fantastische maaltijd.

Welke items in je cameratas zijn het belangrijkst?

Behalve mijn camera en lenzen/flitser moet ik altijd het volgende in mijn tas hebben:

  • Oordoppen op maat. Die draag ik altijd. Het is ontzettend belangrijk om je gehoor te beschermen!
  • Oplaadbare zaklamp met hoge lichtopbrengst. Onmisbaar om je een weg te banen op donkere festivals en evenementen (en handig als ik een lensdop laat vallen!)
  • Allerlei schoonmaakspullen, zoals een blaasbalg, sensordoekjes, lensdoekjes etc.
  • Verschillende connectors, zoals een USB-C-kaartlezer en een gewone USB-C-kabel om mijn camera rechtstreeks aan te sluiten.
  • Een goede flitsdiffuser, maar ik gebruik de flitser eigenlijk alleen voor portretfoto's.
  • Een karabijnhaak. Altijd handig om dingen te bevestigen zonder nekkoord.

De antwoorden zijn bewerkt ter bevordering van de duidelijkheid en leessnelheid.


De uitrusting van Drew Ressler

CAMERA'S:

Canon EOS-1D X Mark II

LENZEN + FLITSER:

Canon EF 16-35mm f/2.8L III USM

Canon EF 24-70mm f/2.8L II USM

Canon EF 85mm f/1.2L II USM

Canon EF 40mm f/2.8 STM

Canon EF 35mm f/1.4L II USM

Canon EF 70-200mm f/2.8L IS II USM

Canon TS-E 90mm f/2.8 tilt-and-shift

Canon Extender EF 2x III

Canon Speedlite 600EX-RT-flitser



Interview: geschreven door Martin Fleming