Van links naar rechts: huidige en voormalige World Press Photo-juryleden Thomas Borberg, Magdalena Herrera en Helen Gilks. Gefotografeerd met een Canon EOS 5D Mark III en een Canon EF 50mm f/1.2L USM-objectief. © Olivia Harris

De World Press Photo (WPPh) Contest is een van de meest prestigieuze wedstrijden in de sector. Maar weerspiegelen de winnende foto’s het beste wat de fotowereld te bieden heeft? En wat maakt een foto succesvol? Canon Europe sprak met drie WPPh Contest-juryleden over hoe je de aandacht van de jury trekt.

Aan het woord zijn Emma-Lily Pendleton, redacteur bij Canon Europe Pro; Magdalena Herrera, Director of Photography bij Geo France en voorzitter van de WPPh 2018-jury; Thomas Borberg, Photo Editor-in-Chief bij de Deense krant Politiken; en Helen Gilks, Managing Director bij Nature Picture Library.

Christian Ziegler’s

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Klik hier voor inspirerende verhalen en het laatste nieuws van Canon Europe Pro

Thomas Borberg: Ik heb werk gezien dat niet is ingezonden, maar dat ik wel erg graag in deze wedstrijd zou willen zien. Natuurlijk weerspiegelt de wedstrijd de sector en het voorbije jaar, maar tegelijk ook niet, want er zijn nog zoveel andere verhalen die kunnen worden gedeeld.

Helen Gilks: Volgens mij denken veel fotografen dat alleen hard nieuws en doemverhalen goed scoren [in de World Press Photo Contest], maar we zijn ook op zoek naar positieve verhalen.

Magdalena Herrera: De winnende foto’s komen gewoonlijk uit de categorieën General News en Spot News [categorieën waarin voornamelijk conflicten en slecht nieuws aan bod komen], maar we hebben al veel verhalen gezien die minder negatief zijn. De categorie Long-Term Projects bevat bijvoorbeeld erg uiteenlopende verhalen omdat die projecten drie jaar of langer duren. Dat geeft fotografen de tijd om alle zijden van een verhaal te belichten. In de nieuwe categorie, Environment, moet je nadenken over hoe je de evolutie van de wereld in beeld brengt. Je aanpak moet goed doordacht zijn, zodat het minder nieuws en meer een verhaal over een gebeurtenis wordt. In de categorie People zijn ook andere manieren mogelijk om een verhaal te vertellen, die niet altijd negatief zijn.

A rhino lies in the corner of a pen with a red scarf tied over its eyes, and the number 12 sprayed on its side.
Een jonge witte neushoorn is verdoofd en geblinddoekt. Hij wordt dadelijk vrijgelaten in Okavango Delta, Botswana, waar hij naartoe is verhuisd vanuit Zuid-Afrika om hem uit de handen van stropers te houden. 21 september 2017. Deze foto is genomineerd in de categorie Environment Singles van de WPPh Awards 2018. Gefotografeerd met een Canon EOS 5D Mark II en een Canon EF 16-35mm f/2.8L USM-objectief. © Neil Aldridge

Thomas Borberg: Het is niet belangrijk of een verhaal positief of negatief is. Waar wij op letten, is of het iets in je losmaakt. Ik denk dat de sterkste verhalen - en vaak de negatieve verhalen - het meest indruk maken op ons. Zo is het nu eenmaal, en zo moet het ook zijn. Het eindresultaat van de beoordeling moet de beste verhalen die het boeiendst worden verteld, belonen.

Emma-Lily Pendleton: Denk je dat er veel wildlife-fotografen zijn die foto’s insturen voor de WPPh Contest?

Helen Gilks: Ik weet niet in hoeverre ze weten dat deze wedstrijd bestaat. Voor verhalen misschien wel, want veel verhalen van National Geographic die meedoen, vallen in de prijzen. Maar als het op foto’s aankomt, denk ik dat wildlife-fotografen niet weten dat deze wedstrijd ook voor hen bedoeld is. Hopelijk komt daar verandering in. 

Emma-Lily Pendleton: Sturen kandidaten vaak foto’s in die lijken op de winnaars van het vorige jaar?

Helen Gilks: Stijlen die het goed doen in wedstrijden, worden vaak gekopieerd. Toen wildlife-fotograaf Bence Máté een systeem had bedacht om foto’s in kikkerperspectief te nemen vanuit schuilplaatsen onder water, werden we plots bedolven onder dat soort foto’s. Maar ik denk dat de meeste serieuze kandidaten wel begrijpen dat hun werk origineel moet zijn, dat het anders moet zijn dan wat er eerder is verschenen.

Thomas Borberg: Tegenwoordig zijn er veel fotografen die drones gebruiken, maar veel van die foto’s zijn ondermaats omdat mensen geen verhaal vertellen, ze tonen je gewoon een ander perspectief.

En als er een belangrijk verhaal is, zoals de Rohingya-crisis of de vluchtelingencrisis in Europa, gaan fotografen vaak naar dezelfde plekken omdat kranten en tijdschriften hen daarheen sturen. Maar sommige fotografen zijn zo goed dat ze zelfs dan afstand kunnen nemen en het verhaal vanuit een ander perspectief benaderen. Dat valt natuurlijk op.

 A woman sits at a large desk in a home office, her face obscured by a cloud of smoke from her e-cigarette.
Lorri Cottrill, 45, rookt een e-sigaret in haar woning in Charleston, West Virginia, VS. Als leidster van de National Socialist Movement, een extreemrechtse beweging in de VS, was ze een fascinerend onderwerp voor fotojournalist Espen Rasmussen. Espens reeks ‘White Rage – USA’ is genomineerd in de categorie Contemporary Issues Stories van de WPPh Awards 2018. Gemaakt met een Canon EOS 5D Mark IV. © Espen Rasmussen

Emma-Lily Pendleton: Hoeveel waarde hechten jullie bij het beoordelen aan het verhaal en hoeveel aan de vormgeving van de foto?

Thomas Borberg: Dat hangt af van het beeld dat je ziet en van het gesprek binnen de jury. Een van de dingen die ik zo leuk vind aan de World Press-jury is dat we dit jaar een erg open geest hebben. De juryleden kunnen tijdens de discussie van mening veranderen. Aan het begin kun je voor een foto kiezen die geselecteerd is omwille van zijn fotografische kwaliteit, maar dan helemaal overtuigd worden door het verhaal achter een andere foto. De verhouding is niet noodzakelijk 50/50, alles is afhankelijk van het beeld en het verhaal erachter.

Magdalena Herrera: We houden rekening met verschillende elementen: de verrassing ,emotie, compositie, en ook wat er op het beeld is vastgelegd. Dat is het boeiende aan fotografie: elke foto bestaat uit talloze parameters.

Emma-Lily Pendleton: Hoe belangrijk is de vaardigheid om een verhaal te schrijven rond je foto?

Magdalena Herrera: Je moet het verhaal op een goede manier kunnen vertellen. Er moet een begin en een einde zijn, en er moet iets gebeuren.

Thomas Borberg: Veel mensen doen dat fout, en dat is jammer. Soms zien we verhalen met drie, vier of vijf krachtige beelden, maar is er niets dat die beelden met elkaar verbindt tot een verhaal. Soms denk je dan: “Oei, die heeft hulp nodig!” 

Helen Gilks: Inderdaad, sommige fotografen begrijpen niet echt hoe een verhaal in elkaar zit. Een vraag voor Thomas en Magdalena: vinden jullie dat portfolio’s die gepubliceerd zijn, waarbij de fotograaf nauw met een redacteur heeft samengewerkt, meer kans maken? Worden die vaker gelauwerd dan fotografen die nog niet gepubliceerd zijn en zelf hun foto’s hebben geredigeerd?

Magdalena Herrera: Wij weten niet hoeveel fotografen hun eigen werk redigeren. Fotografen moeten begrijpen dat ze soms behoefte hebben aan een externe persoon die hun vertelt of ze het verhaal begrijpen. Net als een schrijver, eigenlijk. De sector verandert: vroeger hadden agentschappen redacteuren in dienst die dat werk voor de fotografen deden. Ook bij kranten en tijdschriften waren er meer redacteuren dan nu.

A police officer's reflection is seen in a car window, which is peppered with bullet holes.
Javier Arcenillas’ serie ‘Latidoamerica’ is genomineerd in de categorie Long-Term Projects van 2018. Na jaren van maatschappelijke chaos, drugshandel en corruptie komen veel Latijns-Amerikanen in opstand tegen de problemen waarmee hun landen te kampen hebben. Het project beschrijft de angst, woede en onmacht van de slachtoffers door de dagelijkse terreur van straatbendes, moord en diefstal. Ook vestigt hij de aandacht op de recente tendens van het drugstoerisme in landen zoals Colombia. Gefotografeerd in augustus 2017 met een Canon EOS 5D Mark II en een Canon EF 24-70mm f/2.8L USM-objectief. © Javier Arcenillas, Luz

Emma-Lily Pendleton: Dus wordt redigeren een belangrijke taak voor professionele fotografen?

Magdalena Herrera: Als je verhalen wilt vertellen: ja.

Thomas Borberg: Ik vind ook dat fotografen advies zouden moeten vragen aan redacteuren of andere fotografen. Niet alleen voor de World Press Contest, maar gewoon omdat het helpt bij hun werk. Als je je werk wilt insturen, zou je dit vooraf moeten doen om ervoor te zorgen dat je verhaal vanaf het begin zo goed mogelijk in elkaar zit en dat het publiek je verhaal zal begrijpen.

Magdalena Herrera: Het verhaal en de samenhang van de toon in je vertelling [zijn belangrijk].

Zelfs als je een professioneel fotograaf bent, mag je niet bang zijn om je RAW-bestanden te tonen en om hulp te vragen.

Thomas Borberg: Mijn advies is: zelfs als je een professioneel fotograaf bent, mag je niet bang zijn om je RAW-bestanden te tonen en om hulp te vragen. Zo maak je je werk alleen maar beter. Je voelt je kwetsbaar omdat anderen zo naast je goede foto’s ook al je slechte foto’s zien, maar je leert enorm veel over de manier waarop je werkt.

Magdalena Herrera: Op deze manier ontdek je ook wat je moet doen voor je volgende project en hoe je je verhaal sterker kunt maken. Misschien heb je geen foto die de sfeer goed neerzet, of heb je een close-up nodig om je verhaal ritme te geven. Je leert veel uit het redactieproces omdat je dan ziet wat er ontbreekt in je werk.

Women wearing niqabs and hijabs line up closely, with young girls. A few metres away in the background is a line of men and boys.
Op deze foto van Ivor Prickett, die werd genomineerd als World Press Photo of the Year 2018, staan burgers in de rij voor hulpgoederen in de wijk Mamun in Mosoel, Irak. 15 maart 2017. Gemaakt in opdracht van The New York Times met een Canon EOS 5D Mark III en een Canon EF 24-70mm f/2.8L II USM-objectief. © Ivor Prickett

Emma-Lily Pendleton: Wat is het belangrijkste element van een winnende foto?

Thomas Borberg: Emotie. Je moet ervoor zorgen dat de kijker iets voelt. Het hoeft geen specifieke emotie te zijn, maar je moet iets in de kijker losmaken, zodat die zich vragen blijft stellen.

Magdalena Herrera: Niet alles dat emoties oproept, is negatief. Het kan ook een wauw-gevoel zijn. 

Helen Gilks: Ja, adembenemende schoonheid kan ook sterke emoties teweegbrengen, vind je niet? 

Thomas Borberg: De [World Press Photo of the Year-winnende] foto van Mads Nissen uit 2015 ging over liefde, meer bepaald verboden liefde over de hele wereld. Is dat een positief of een negatief verhaal? We zagen mensen die seks hadden. Dat is niet ongebruikelijk. Wat wel ongebruikelijk was, was dat het twee homoseksuele mannen waren [in Rusland, waar holebi’s worden gediscrimineerd en geïntimideerd].

A woman lying in a hospital bed lifts up her hospital gown to her navel, and holds a hand mirror between her legs to see her genitalia. A smartly dressed man with sugeon's gloves stands beside her bed.
'More Than a Woman' van Canon-ambassadeur Giulio Di Sturco werd genomineerd in de categorie Contemporary Issues Singles. Dr. Suporn Watanyusakul toont patiënte Olivia Thomas haar nieuwe geslachtsdelen na haar geslachtsveranderingsoperatie in een ziekenhuis in Chonburi, in de buurt van Bangkok, Thailand. 3 februari 2017. Gefotografeerd met een Canon 5D Mark III en een Canon EF 24-70mm f/2.8 II USM-objectief. © Giulio Di Sturco

Magdalena Herrera: Er is altijd een dialoog tussen verschillende elementen: wat je ziet en wat erachter schuilgaat. De foto van Mads Nissen was op zichzelf bekeken eigenlijk mooi, rustig en hij straalde liefde uit. Maar de context was dat deze liefde op een vreselijke manier werd bedreigd. Elk jaar heeft elke winnende foto dit soort conflict tussen wat je ziet, wat je voelt, wat het is en welke boodschap het inhoudt.

Thomas Borberg: Ik vind het belangrijk dat de jury bij hun definitieve beslissing over de foto van het jaar elementen uitkiezen die een signaal geven over de tijd waarin we leven. De foto van John Stanmeyer uit 2014, waarop vluchtelingen op het strand op zoek zijn naar een plek waar ze gsm-ontvangst hebben, ging over vluchten en migratie - een van de belangrijkste kwesties ter wereld. De smartphones toonden dat het een moderne crisis was; 25 jaar eerder [toen weinig gewone mensen rondliepen met een gsm] had je diezelfde foto niet kunnen maken.

Wanneer wij als juryleden de foto’s voor het eerst zien, lezen we het onderschrift niet.

Emma-Lily Pendleton: Hoe belangrijk zijn de onderschriften bij foto’s?

Thomas Borberg: Wanneer wij als juryleden de foto’s voor het eerst zien, lezen we het onderschrift niet. Het enige wat dan telt, is de fotografische uitdrukking en of de fotograaf zijn verhaal goed in beeld brengt. Tijdens de tweede ronde vragen we vaak de onderschriften erbij. 

Magdalena Herrera: Het gebeurt meestal aan het einde van het proces, als je weg bent van een bepaald werk, maar ook ethische vragen hebt of niet zeker weet wat je ziet. 

Helen Gilks: Ik vind dat het niet absoluut nodig is dat je de onderschriften leest om een sterk verhaal te begrijpen. Als ik naar een verhaalportfolio kijk, wil ik zelfs liefst helemaal geen tekst zien. Ik wil de rode draad van het verhaal kennen, gewoon door naar de foto’s te kijken. Gebeurt dat niet, dan is het niet goed uitgevoerd. Onderschriften zijn er om achteraf te controleren of je eerste indrukken klopten en om meer achtergrondinformatie te krijgen.

A small snow monkey dressed in a red silk waistcoat looks down. Another snow monkey wears a suit and Donald Trump mask. They stand in front of a wall painted with a forest mural.
'Sacred No More' van Jasper Doest is genomineerd in de categorie Nature Stories 2018. De laatste jaren is de Japanse makaak, ook wel het sneeuwaapje genoemd, gewend aan mensen. Omdat de makakenpopulatie op het platteland groeit, moeten de aapjes voedsel van akkers stelen om te overleven. In de steden worden makaken getemd en getraind voor de entertainmentsector. Jasper documenteerde het verhaal tussen 15 januari 2016 en 2 oktober 2017. Gefotografeerd met een Canon EOS 5D Mark IV en een Canon EF 24-70mm f/2.8L II USM-objectief. © Jasper Doest

Emma-Lily Pendleton: De regels van World Press Photo zijn [sinds 2016] strenger geworden op het vlak van enscenering, manipulatie en fotobewerking. Hoe moeilijk is het verificatieproces?

Magdalena Herrera: Aartsmoeilijk. Elk bestand wordt technisch gecontroleerd, daarna worden alle onderschriften gecheckt en gedubbelcheckt door een onafhankelijk team dat alle feiten controleert. Soms volgt daarna een gesprek met de fotograaf en kijken ze het nieuws na [om te controleren of het verhaal overeenkomt met de berichtgeving]. Het is een serieuze onderneming, maar tegenwoordig is het wel nodig. In tijden van ‘fake news’ moeten we meer dan ooit streng optreden [tegen manipulatie] om geloofwaardig te blijven.

Thomas Borberg: Voor mij is de World Press Photo Contest een baken van waarheid en vertrouwen, niet alleen vanwege World Press Photo, maar voor alle professionele fotografen - en dan vooral fotojournalisten. Iets kan niet bijna waar zijn, of maar een beetje onwaar. Het is alles of niets. Als je verhalen probeert te manipuleren, heeft de fotojournalistiek geen fundamenten meer om op te bouwen. Het gaat dan niet alleen over foto’s bijsnijden of een element toevoegen. Als je professioneel verhalen vertelt, dan moeten je onderschriften het echte verhaal vertellen. Want het belangrijkste is niet alleen wat we zien, maar ook het verhaal erachter.

Magdalena Herrera: En ook de manier waarop je mensen weergeeft. Op dat vlak draag je een enorme verantwoordelijkheid.

Magdalena Herrera: Ik herinner me nog dat ik in een bepaald jaar een foto moest beoordelen van een slangetje dat zijn bek opende. We vonden het een erg mooie foto, maar de juryleden met een wetenschappelijke achtergrond zeiden: “Zo'n slang opent zijn bek niet op die manier als je hem niet eerst kietelt.”

Emma-Lily Pendleton: Welk advies zou je geven aan mensen die volgend jaar willen deelnemen?

Magdalena Herrera: Dit jaar vroeg ik als voorzitster aan alle juryleden wat ze precies zoeken. 90% van hen antwoordde: een nieuwe, uitdagende aanpak. Niet alleen wat techniek betreft, maar ook over het standpunt van de fotograaf over wat er in de wereld gebeurt. In de categorieën Environment en Long-Term Projects moet je bijvoorbeeld je eigen perspectief in het verhaal verwerken. Dan bedoel ik niet dat je dingen moet ensceneren, maar wel dat je je eigen mening over het onderwerp moet laten doorschemeren. Ook de plaats waar je zelf staat, telt. Op welke afstand, hoe intiem. Moet het verhaal met een dosis humor worden verteld? Dat bedoel ik met een nieuwe aanpak, of je eigen persoonlijke aanpak.

Thomas Borberg: Stel jezelf de vraag: waarom ben ik fotograaf geworden? Het heeft te maken met nieuwsgierigheid en met de gave om tot in het hart en de ziel van mensen door te dringen. Je moet rond iets intiems durven werken en die ervaring kunnen delen met anderen. Als je vertrouwt op de nieuwsgierigheid die bij fotografen in het DNA zit, dit combineert met een beetje techniek en slimme mensen vindt die je kunnen helpen met de redactie van je verhalen, dan ben je al goed op weg om ‘Photo of the Year’ te winnen.

Ga naar de website van World Press Photo om de volledige lijst met wedstrijdcategorieën te zien en meer te lezen over de regels en het beoordelingsproces. Je kunt er ook je werk insturen voor de World Press Photo Contest.

Geschreven door Emma-Lily Pendleton


Gerelateerde artikelen

Alles weergeven