Barcelona street photographed by Christopher Anderson using the Canon EOS M5

Home

Autodidactisch fotograaf Christopher Anderson, geboren in Canada, groeide op in West-Texas en woonde voor het grootste gedeelte van zijn volwassen leven in New York. Hij is lid van de prestigieuze Magnum Photos, was tot voor kort de eerste in-house fotograaf van New York Magazine en is nu bezig met een nieuw huis in Barcelona. We spraken met hem toen hij zijn nieuwe omgeving aan het verkennen was om meer te weten te komen over zijn concept 'thuis', zijn aanpak van straatfotografie en wat voor hem daarvoor de juiste camera is.

De reis naar 'thuis'

Straten in Barcelona, gefotografeerd door Christopher Anderson met de Canon EOS M5Voor Chris heeft thuis alles te maken met banden. Banden met zijn gezin, met de geluiden en het ritme van de straten en de mensen in de plaats waar hij woont. Maar hij heeft een behoorlijke reis moeten maken om te ontdekken waar thuis eigenlijk is.

"Ik verliet het huis waar ik ben opgegroeid op een redelijk jonge leeftijd en heb op veel verschillende plaatsen gewoond. Ik reisde de hele wereld af, op zoek naar exotische plekken. Door mijn nieuwsgierigheid en passie voor avontuur begon ik aan deze reis. Maar als ik erop terugkijk, heeft dit mij doen inzien wat 'thuis' voor mij betekent."

"Voordat ik een gezin had, was ik bijna altijd op reis. Mijn leven was altijd in beweging. 'Thuis' was voor mij de plek waar ik die dag wakker werd. Ik was letterlijk dakloos, ook al betaalde ik nog ergens huur, want ik had geen idee wat 'thuis' betekende. Maar achter mijn 'altijd bewogen leven' schuilde ergens het gevoel om een plek te zoeken waar ik zou passen. Ik was eigenlijk op zoek naar een thuis."

"Door de geboorte van mijn zoon, en het boek SON dat ik over hem heb gemaakt, keek ik voor het eerst naar mijn directe omgeving. Het werd me toen pas duidelijk dat 'thuis' meer gaat over de ruimte die ik deel met mijn geliefden dan over een plek, een stad of een bepaalde woning."

"Maar alle reizen en foto's van vóór die tijd, hadden me voorbereid op het fotograferen van mijn zoon. En deze lieten me inzien wat ik eigenlijk altijd zoek in een foto: een echte verbinding met een universele ervaring die ook nog eens helemaal van mij was."

"Sinds het boek SON ben ik in mijn werk ook nog steeds op zoek naar 'thuis'. Ik bevond me voortdurend in de concentrische cirkels van de kern van mijn gezin. Barcelona is het vervolg op die persoonlijke reis. Ik fotografeer nog steeds mijn thuis. Mijn huis staat alleen op een andere plek."

Emotionele verbindingen maken

Chris beschrijft de kunst van fotografie als 'een apparaat waardoor ik één word met dingen waar ik me verbonden mee voel' en als 'een excuus om tot mezelf te komen en meer over mezelf te leren'. Maar hij geeft toe dat het in een nieuwe woning even kan duren voordat de emotionele band of de verwachte kwaliteit er is: dat zeldzame element waar je altijd maar naar op zoek bent.

"Als ik naar de eerste foto's kijk die ik maak op een voor mij totaal onbekende plek, is het element van ontdekking goed merkbaar. Alles ziet er prachtig uit en straalt frisheid en exotische ontdekking uit. Maar zodra ik die fase eenmaal voorbij ben, worden mijn foto's rijker en krijgen meer diepgang. Dan komen er geweldige foto's uit voort."

Zon en schaduw in Barcelona, gemaakt met de spiegelloze EOS M5-camera

"Toen ik bijvoorbeeld foto's begon te maken voor het project dat later het boek SON werd, was ik niet bezig om professionele foto's te maken. Ik was net vader geworden en maakte gewoon foto's van mijn familie. Ik was verrast om te zien hoe organisch die foto's waren en besefte dat ik altijd al daarnaar op zoek was in een foto. Het was niet per se mijn intentie om een mooie foto te maken, maar ik voelde me ermee verbonden. Datzelfde principe gaat op voor alles wat ik fotografeer. Des te beter ik iets begrijp, des te organischer de foto's worden en des te groter de emotionele waarde van het beeld."

"Dus als ik mijn foto's bekijk tijdens het bewerken, zoek ik niet naar het perfecte licht of de perfecte compositie of belichting. Ik zoek naar een foto die mijn aandacht trekt en die iets met me doet. En dat is ook de enige manier waarop het interessant is voor iemand anders: als het beeld ook wat doet met een ander."

Christopher Anderson fotografeert met de EOS M5 een vrouw van middelbare leeftijd in een gebloemde jurk

"Alle trucs voor de juiste lichtcombinaties, kleuren enz. zijn uiteindelijk alleen maar extraatjes. Dit zijn geen elementen waardoor iemand zich verbonden kan voelen met een foto. Hopelijk is het echte hart van de foto iets waarmee iedereen zich verbonden kan voelen. Soms kun je niet uitleggen wát het precies is, maar is het er wel. Die magie laat een foto uitblinken en onderscheidt die van de rest. Iedereen kan een mooie foto maken, maar dat is voor mij niet genoeg. Ik wil dat mijn foto's meer diepgang hebben."

"Ik heb veel gedaan op het gebied van fotografie: van oorlogsfotografie tot portretten en alles wat maar te maken heeft met verschillende visuele talen. Er is naar mijn mening echter één ding dat in al deze onderwerpen terugkomt, en dat is dezelfde mate van een emotionele band."

De poëzie van de straat

Chris kwam in contact met onbekende mensen en plekken in Barcelona en legde uit dat het zijn doel was om vast te leggen wat hij de 'sensualiteit en de poëzie van de straat' noemt:

 Weerspiegeling op een nat wegdek, gefotografeerd met de spiegelloze Canon EOS M5-camera

"Het mooie van straatfotografie is dat je kunt observeren en zoeken naar een verbinding. De praktijk zelf bestaat uit discipline, net zoals het spelen van een muziekinstrument, dat moet ook op exact de goede frequentie. Het is een beetje zoals een goede radio: eerst hoor je alleen ruis en dan hoor je plotseling het geluid van muziek en voel je het ritme van de plek waar je bent. Een 'sensueel genot' is de enige manier waarop ik het kan beschrijven."

"En op straat worden foto's bestrooid met een soort sterrenstof. Misschien is het het licht, misschien is het de compositie die tot leven wordt gebracht. Maar licht is een middel om een scène compleet te veranderen en te zorgen voor een bovennatuurlijke glans. Dan wordt een situatie ontzettend beïnvloed door de kleuren, actie of de geografie van de plaats. Ik zoek vaak naar licht, maar voor mijn gevoel is dat licht intuïtief: iets dat je voelt, niet alleen ziet. Licht overstijgt het moment."

 Christopher Anderson fotografeert een meisje met rood haar in de straten van Barcelona met de M5

"Uiteindelijk zijn mijn foto's een weerspiegeling van mijn ervaring. Als ik de straat opga om te fotograferen, hoop ik poëzie vast te leggen, niet om een verslag uit te brengen! Wanneer alle elementen samenkomen, creëer je poëzie. Zoals het meisje met een zwart-wit T-shirt en opvallende rode haren, dat naar de onmogelijke zwarte schaduwen en het warme licht van een smalle straat wandelt. Dat is poëzie."

Een goede camera

Om de poëzie van de straten van Barcelona vast te leggen, gebruikt Chris de EOS M5, Canon's nieuwe compacte en lichte spiegelloze camera, die over veel functies beschikt die hij zoekt in een goede camera: hij is gemakkelijk in gebruik, uitstekend draagbaar en 'slaat de spijker op zijn kop'.

"Een goede camera is een camera die natuurlijk aanvoelt als je hem gebruikt. Ik wil reageren op een scène zonder daarbij na te hoeven denken over de technische aspecten. Dat haalt voor mij alle magie uit de foto. Dat een camera een emotionele band kan vastleggen, is belangrijker dan de technische specificaties die erop zitten. Een kleine, lichte camera als de EOS M5 is fantastisch wanneer ik lange afstanden afleg. Zo heb ik 8 kilometer gelopen tijdens de Barcelona-shoot!"

"Ik werkte vroeger in de bouw, waar iedereen een eigen hamer heeft die hij kent en fijn vindt werken. Zo is het ook met een camera; ik wil weten hoe hij reageert en me er volledig mee op mijn gemak voelen, zodat ik erop kan vertrouwen dat de camera het verlengstuk is van mijn ogen en handen. Ik moet weten of de camera de spijker op zijn kop gaat slaan! De EOS M5 doet dat."