Sinds 2007 is ze zelfstandig fotografe en won dit jaar de eerste prijs bij de Zilveren Camera in de categorie ‘Dagelijks nieuws’ met haar serie ‘Thomas en Carlijn’. Op dit moment heeft ze een rondreizende tentoonstelling ‘29 minutes’ van haar reportage over een vrouwenvleugel van een Afghaans ziekenhuis. Haar stijl is met haar camera (EOS 5D Mark II) dichtbij haar onderwerp komen en tegelijkertijd geen storende factor voor haar onderwerp zijn. In deze editie van Door de zoeker van: Cynthia Boll.

Hoe ben je als fotograaf begonnen?
“Na mijn studie Economie heb ik een wereldreis gemaakt. Ik vond het leuk om foto’s te maken van wat ik deed, waar ik was, wat ik zag. Reizen en avontuur hebben me altijd aangetrokken. Na mijn wereldreis van 2 jaar kwam ik terug en had geen zin om serieus aan het werk te gaan op een kantoor. Een vriendin vroeg me wat ik het liefst zou willen gaan doen en ik antwoordde: ‘rond de wereld reizen en fotograferen, maar dat lijkt mij niet haalbaar’. Ze zei dat ik altijd eerst zou kunnen beginnen met een opleiding. Zo begon ik aan de Fotoacademie in Amsterdam en stond ik als docent Wiskunde en Economie voor de klas om mijn opleiding te betalen.”

Wat is jouw stijl van fotograferen?
“Ik had een duidelijke voorkeur voor journalistieke/documentaire fotografie en heb dan ook voor die richting gekozen tijdens het examenjaar. Ik dacht toen erg in losse beelden, want in de krant is slechts ruimte voor een enkele losse nieuwsfoto. Na de opleiding heb ik stage gelopen bij het ANP en daarna ben ik freelance voor diverse kranten en persbureau’ s gaan werken.  De laatste jaren maak ik voornamelijk reportages, en doe steeds minder nieuwsfotografie. Dit past ook beter bij me. Ik kan er meer mee laten zien, beter een verhaal mee vertellen dan in die enkele losse nieuwsfoto en dat vind ik prettig. Ik fotografeer mijn onderwerp meestal van dichtbij bijvoorbeeld een 24 mm 1.4 objectief. Daarbij probeer ik te voorkomen dat iemand in de camera kijkt. Ik probeer een alledaagse werkelijkheid te laten zien, als een vlieg aan de muur, een inkijkje te geven in iemands leven.”

Kun je een aantal voorbeelden van projecten geven die je gedaan hebt?
“In 2008 ben ik met het Nederlandse leger in Afghanistan geweest om de Nederlandse missie in beeld te brengen. In het provinciale ziekenhuis van Tarin Kowt, vlakbij Kamp Holland, was een nieuwe speciale vrouwenvleugel geopend, alleen toegankelijk voor vrouwen. Het hoofd van de vrouwenafdeling, een locale arts die voor overleg Kamp Holland bezocht, nodigde me uit om te komen kijken.  Naast de nieuwe vrouwenafdeling werd ook gestart met een opleiding tot vroedvrouw, welke 18 maanden zou duren.  Na dit bezoek kwam ik al snel tot de conclusie dat er meerdere bezoeken nodig zouden zijn om het leven van deze vrouwen in de vrouwenvleugel vast te leggen. Eenmaal terug in Nederland heb ik contact met de arts gehouden, wat het begin was van een reeks bezoeken. Doordat ik daar vaker kwam bouwde ik een soort vriendschap met ze op en ging het fotograferen steeds makkelijker. Inmiddels is hier een rondreizende fototentoonstelling uit ontstaan met de naam ‘29 minutes’, omdat er in Afghanistan elke 29 minuten een vrouw overlijdt ten gevolge van de complicaties tijdens de bevalling!

 
Vervolg het interview